En dan stopt je leven door Jacquelien

0
2500

Vol bewondering heb ik gister avond gekeken naar een docu over twee zeer dappere dames, en de daarbij behorende dappere familie leden, die beginnende dementie hebben en hierop de keus hebben gemaakt hun leven te willen beëindigen voordat ze deze beslissing niet meer zelf mogen en kunnen maken. Wat ben ik blij dat we in een land leven waar dit mogelijk is. Al dan niet met nog heel wat hobbels vooraf te moeten nemen,  en helaas nog lang niet elk ziektebeeld of jaren lange strijd met psychische klachten mogen die keus hebben.

8 jaar geleden is het, a.s. zondag 22 mei, al weer dat mijn eigen moeder op 64 jarige leeftijd koos dat het niet meer ging. Geen psychische klachten of dementie problemen maar het hebben van ondragelijk lijden door de ziekte Kanker. De akelige ziekte zat in haar longen en in haar darmen. Zeg maar gerust dubbel pech hebben dus.

We hebben heel bewust geleefd de laatste periode van haar leven. Ze had nog zo graag haar 65e verjaardag willen vieren maar dat zat er niet meer in. We hebben gelachen, we hebben gehuild, we hebben dingen uitgesproken en we hebben elkaar laten weten dat van elkaar houden.
Euthanasie zat er niet in, wel palliatieve sedatie (wat voor mij eigenlijk het zelfde inhoud maar je doet er even kil gezegd 1 of 2 dagen langer over om daadwerkelijk nooit meer wakker te worden) Want ook mijn mam was zo’n dappere vrouw. Een vrouw die altijd heel erg bang was om ziek te worden en dood te gaan. Knokte tot op het laatste moment om zo lang mogelijk bij ons te mogen blijven. Maar dan opeens besef je wat ondragelijk lijden is. Niets meer kunnen eten en drinken omdat je het gewoonweg niet binnen kan houden. Je lichaam geen grammetje reserve vet meer heeft waar je jaren daarvoor zo heel erg graag van af gewild had. Hoe cru is dat. Je geen controle meer hebt over je lichaam, en je geest je door de hoeveelheid morfine dusdanig in de steek laat dat je dingen gaat zien die er niet zijn. En dat waren niet altijd mooie beelden. Je helpt waar je kan als gezin en je weet dat er van te voren duidelijk is afgesproken dat het haar keus is, tot hier en niet verder.

Niet verder was opeens daar… Mijn dappere moeder die koos dat het klaar was. Hoe trots mij dat maakte dat ze voor haarzelf koos. Een vrouw die altijd klaar stond voor een ander had nu een eigen keus. En daar ging ze. In vol vertrouwen ons achter laten dat het goed was. De keus die ze maakte was de juiste keus.

Ingezonden door:
Jacquelien, geboren in 1973. Echter blijft ze in gedachten steken op de leeftijd van 34 jaar 🙂
Ze werkt als verzorgende in een woonzorgcentrum in het noorden van het land. Waar ze dag in dag uit haar zorg en liefde geeft aan dementerende ouderen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

− 1 = 1