Éven wachten!

0
1996
Wachten

Heb je weleens het gevoel dat een patiënt enigszins onredelijk reageert als deze op je heeft moeten wachten? Hoogstwaarschijnlijk ging hier al e.e.a. aan vooraf en is het totaal niet persoonlijk bedoeld! Ik kan me hier -na zelf jarenlang praktijkervaring te hebben opgedaan- inmiddels een zeer levendige voorstelling van maken, met twee specifieke dagen als hoogst irritante uitschieters. Ik beleefde ze zo’n 1,5 week geleden…

We melden ons om 07.30 uur op de kinderafdeling. Na een vriendelijke ontvangst en het bekende ritueel van controles e.d. volgt het eerste wachten… 3,5 uur later zou mijn zoon aan de beurt zijn. Tegen die tijd mag hij zich dan ook echt voorbereiden; ze zullen zo wel komen om hem te halen. Ja, dat dácht je dus. Het wordt dik 1,5 uur later, reden onbekend. De lange uren wachten tijdens de operatie en het verblijf op de recovery hebben we vanzelfsprekend ingecalculeerd, maar zijn natuurlijk niet te negeren. Hierna volgt, om verschillende redenen, een nacht zonder slaap. Met als toppunt een infuus wat niet al te best loopt en dat zich gedurende de nacht geregeld met -overdreven- harde toon laat horen. Het galmt niet alleen door de kamer, maar daarna ook nog een tijdje door je hoofd. Het is iedere keer opnieuw weer wachten op de verpleegkundige tot zij dat snerpende geluid uitzet.

De dag erna wachten we tot we een ons wegen op een besluit dat we naar huis kunnen. Een besluit dat dan eindelijk halverwege de middag wordt genomen! Och ja, laat ik maar alvast even naar de ziekenhuisapotheek gaan met het recept voor antibiotica; kan maar gebeurd zijn. Goed aangevoeld: 11 wachtenden voor me en eenmaal aan de beurt blijk ik beter te kunnen rekenen dan de apothekersassistente. Ze neemt er de tijd voor. Ik wacht wel even!

Jammer genoeg verloopt thuis niet alles zoals we hadden gehoopt en er moet een recept voor pijnmedicatie via de kinderarts geregeld worden. Dat blijkt het probleem niet, maar onze apotheek kan dit medicijn niet leveren en ik zal ervoor naar het ziekenhuis moeten. Tig telefoontjes verder kan ik het recept dan eindelijk gaan halen; er zijn dit keer maar 8 wachtenden voor me. En alsof het lot er mee speelt, neemt het rekenwerk hier opnieuw flink wat tijd in beslag. Ik ben blij dat ik kan zitten, want ben inmiddels zo gaar als een klontje.

Mijn zoon blijkt heftig te reageren op deze medicatie, wat ons een paar pittige momenten bezorgt. De kinderarts complimenteert me met mijn rustige overdracht richting hem, ook al geeft mijn moederhart inmiddels iets heel anders aan en dat zeg ik hem ook. Helaas heb ik hem hierna nóg enkele keren aan de telefoon nodig. Dankbaar dat we op een lijn zitten, gaan we met een hoopvol gevoel de nacht in. Dat bleek echter van korte duur; opnieuw gooien vervelende klachten roet in het eten. Zonder slaap, met de nodige zorgen én met een langzaam maar zekere afbrokkelende hoeveelheid geduld, bel ik opnieuw naar het ziekenhuis. De verpleegkundige die ik aan de lijn krijg, vertelt me dat de dienstdoende arts in een bespreking zit en dat ik daarop zal moeten wachten. Wachten…wachten…in gedachten trek ik haar door de hoorn heen. Ik houd me in, maar zeg haar dat we helemaal niet meer gaan wachten en dat we ons linea recta richting de SEH begeven. Ze geeft me gelijk, al besef ik dat ze eigenlijk geen andere keuze heeft.

De wachtruimte zit bomvol. Vlak naast ons zit een zichtbaar zieke vrouw en wat ik vóór ons allemaal zie zitten, daar word ik al helemaal niet blij van. Het kost me zo’n twee minuten om me te realiseren dat ik het risico niet ga nemen dat mijn pas-geopereerde zoon hier wat oploopt. En dat is dus precies wat ik de vrouw achter de balie vertel en meldt dat we in een andere ruimte willen wachten of dat het anders de auto wordt. Ze kijkt me, terecht, een beetje onderzoekend aan. (Sorry mevrouw, normaal loop ik over van begrip!) De boodschap kwam aan; we krijgen een kamer toegewezen. Het loopt inmiddels tegen 23.30 uur. Och, nu was het alleen maar wachten op twee verschillende artsen en daarna op een duidelijk beleid. Tegen 02.30 uur (!) mogen we het pand weer verlaten. Alleen nog ‘even’ langs de apotheek om nieuwe medicatie op te halen. Ik hoop niet dat de dame achter het loket het in de gaten heeft, maar mijn zoon en wederhelft steken de draak met haar… (niet persoonlijk bedoelt hoor, haha.) Maar hier was dan ook voldoende tijd voor, want dat ‘even’… pff, dat werd, hoe verrassend, éven wachten pff…

Geschreven door Ellisvertellis
Neem ook een kijkje op Ellis haar pagina.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

69 − = 62