In het zonnetje…

0
1399

Collega’s, patiënten, artsen, maar zéker ook leerlingen, je hebt ze in allerlei soorten en maten. Daar kan ik inmiddels uitgebreid over meepraten. Juìst die variatie spreekt mij enorm aan, maar het goed begeleiden van leerlingen vraagt geregeld ook om de nodige creativiteit. Meestal weet ik daar wel raad mee, maar zo nu en dan is het een behoorlijk energie rovend klusje met garantie tot aan de deur, zeg maar. En, gelukkig in minder frequente mate, soms zelfs een regelrechte ramp. Dat je je bijvoorbeeld oprecht verwondert over hoe het kan dat iemand, zonder kleerscheuren, überhaupt al zo ver in zijn opleiding is gekomen. Of je jezelf begint af te vragen of het écht niet aan jou en je collega’s ligt dat een leerling pertinent een andere richting kiest dan tijdens verschillende pittige evaluatiemomenten is afgesproken.

Zelden heb je uitschieters de andere kant op. Je kent ze wel, van die types die het hun opvolger behoorlijk lastig maken en je je eigen functioneren onbewust onder een loep doen leggen… Gisteren nam ik afscheid van zo iemand. Shannen. Haar lat ligt hoog en niet alleen voor zichzelf. Zij is iemand waar je op kunt bouwen, die mee denkt en je zelfs een stapje voor is af en toe. Die positieve feedback prettig ontvangt, maar ook gééft (wat een verademing!). Die uitdagingen niet uit de weg gaat, maar opzoekt en werk ziet liggen. Die in haar 3e leerjaar al een volwaardige collega blijkt te zijn, inclusief bijpassende verantwoordelijkheden. En ook niet te negeren, gewoon ook nog eens een heel leuk mens is! Shannen, bedankt! Jou ‘begeleiden’ was een feestje. Gelukkig zien we je weer terug in de zomer. Ik hoop dat je na vandaag niet van gedachten bent veranderd! 😉

Geschreven door Ellisvertellis

LAAT EEN REACTIE ACHTER

33 + = 39