Jeugdsentiment

0
1130

Met een glimlach denk ik terug aan mijn twee avonddiensten van afgelopen week. Ergens in de weken hiervoor viel mijn oog op de sjoelbak in de bergruimte en ik krijg wat revalidanten enthousiast voor een potje. Tevergeefs zoek ik de stenen erbij, die waarschijnlijk tijdens de recente verhuizing verloren zijn gegaan… Maar iemand blijkt thuis stenen te hebben liggen en neemt die na het weekendverlof mee. Leuk! Zondag is het dan zo ver. Ik installeer de sjoelbak in de huiskamer. Tussen de bedrijven door weliswaar, er is genoeg te doen. Ook komen veel revalidanten terug van weekend en zij willen graag hun verhaal kwijt.

Ik begin en mijn eerste score is een leuke; 120 (d.w.z. 6 stenen in ieder vakje!). Hoe grappig, na minimaal 20 jaar geen steen te hebben aangeraakt, op het kleine sjoelbakje van mijn kinderen na dan. De toon is gezet en twee heren zetten gemotiveerd de aanval in, tevergeefs, blijkt later. We besluiten de avond met de belofte om er de dag erna een vervolg aan te geven. Zo het geschiedde. Gelukkig werkte er ook een, boventallige, leerling waardoor ik me niet schuldig voel. Ik tel zo’n 7 mensen die inmiddels mee willen doen en als ik de revalidante met krachtverlies in haar armen/handen haar eigen score zie verbeteren, geniet ik met haar mee. Dit is ook therapie!

Het roept bij iedereen –jong én oud- herinneringen op, een leuke gewaarwording. Als mijn score nog maar amper de helft is van die van de avond ervoor, straalt het plezier er bij twee heren helemáál vanaf. We hebben de grootste lol. Ik word uitgedaagd en kan enig fanatisme niet onderdrukken. Dit blijft niet onopgemerkt, haha. Ik had me voorgenomen om een half uur eerder naar huis te gaan, maar laat me verleiden tot een 6e potje. Ik geloof dat ik als 2e eindigde, maar dit was hoe dan ook een avond met een gouden randje.

Geschreven door Ellisvertellis

LAAT EEN REACTIE ACHTER

7 + 3 =