Wàt een dag…

1
2385

“Hee liefde, moet je niet werken?” Klinkt het de kamer door, het is 7.30u en ik schrik op uit dromenland. Pff… Dat was wèl de bedoeling! Nog voor ik echt wakker ben, bel ik mijn werk, want 8.00u ga ik hoe dan ook niet redden. Ik krijg mijn leidinggevende aan de lijn, wat me even deed denken aan de twee weken hiervoor toen ik ‘m vaker belde vanwege een vervelende griep. Gelukkig adem ik inmiddels weer door twee neusgaten, maar dat terzijde. De avonddienst en de slechte nacht ervoor hebben er blijkbaar ingehakt. Ben ik dan toch niet goed uit mijn nachtdienstritme gekomen? Ik heb geen wekker gehoord, dat zegt genoeg. Enfin… hop hop… aan de slag. Terwijl ik me in de badkamer vermaak, brengt manlief me op verzoek een kop koffie, maar hij schoot uit met de melk, niet te zuipen. Dan maar snel, zonder koffie helaas, de auto in.

Ja, dat dàcht je. Het heeft gesneeuwd, waarom ook niet?! Snel zorgen dat ik kan zien waar ik rijd en de weg op. Ik ben nog niet eens vòòr de oprit naar de snelweg als ik al vastloop… Goh, er zijn meer mensen op de weg, het is mistig ook. Op de snelweg is het werkelijk de hele route ‘tempo slakkengang’. Dan de muziek maar wat harder nadat ik mijn werk gebeld heb dat het nòg wat later wordt. Voor mij rijdt een kleine strooiwagen met twee zwaailichten, ik kom er niet voorbij. Fijn joh, dat licht op je netvlies als je nog maar amper wakker bent! De zonneklep wat naar beneden helpt een beetje. Tevergeefs probeer ik de zon er bij te fantaseren. Dik twintig minuten verder inmiddels, nader ik plaats van bestemming. Ik doe normaal nog geen tien minuten over dit stukje. Maar de inmiddels overwonnen obstakels volstonden blijkbaar niet, want dan rijdt er een enorme tractor voor me de weg op. Nondedju. Dat gaat dus nog wel even duren…

Een parkeerplaats vinden valt vervolgens ook niet mee en ik haast me naar de ingang. Deed ik de auto eigenlijk op slot? Ach ja, het zal wel. Snel uniform aan en naar boven. Daar ontdek ik dat mijn bakje eten gelekt heeft. Niet zomaar, maar ìn mijn nieuwe tas, nadat ik afgelopen week afscheid nam van eentje die ik meer dan 10 jaar had. Werkelijk! Ik krijg even het gevoel dat iemand me zit te k*tten deze morgen, haha. Zo goed en kwaad als het kon, maak ik de boel schoon.

Dan wordt er op de kantoordeur geklopt of ik even wil kijken waar een revalidant is. Ik tref hem niet op de kamer, maar hoor dat meneer op de badkamer bezig is. Ook hij is niet helemaal fit, maar dat uit zich op een heel andere, vloeibare, manier en loopt langs zijn benen en broek de grond over. Het is helaas geen urine…! Ik probeer de schade te beperken, maar dat blijkt een onmogelijke missie. En alsof het lot er mee speelt, trek ik een handschoen kapot. Gelukkig heeft dit geen nare consequenties. Ik zie er de humor wel van in, maar vraag me hier inmiddels af wat de dag nog meer voor me in petto heeft. Dat valt uiteindelijk reuze mee en als ik aan het einde van mijn dienst hoor dat er lasagne over is, bel ik snel naar huis om te checken wat we eten. Vervolgens besluit ik zelfs om nog iets langer te blijven.

Geschreven door Ellisvertellis
Neem ook een kijkje op Ellis haar pagina.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

62 − 57 =