“Me poot ligt er vanaf!”

0
3041

Het is zondag, ik zit met 6 revalidanten aan de uitgebreid gedekte  tafel, de meeste mensen zijn met weekendverlof. Meestal is er dan wel ruimte voor een gezellig onderonsje tijdens de middagmaaltijd. Vandaag echter, hangt er een enigszins beladen sfeer in het dagverblijf. Ik kan het niet goed omschrijven, maar het lijkt er een beetje op dat iedereen zijn handen vol heeft aan zijn eigen gedachten.

Met enige moeite probeer ik een gesprek op gang te brengen, iets wat meestal als vanzelf gaat. Dan besluit ik mij te richten op een meneer die al vaker heeft laten zien goed in staat te zijn om de sfeer,ten goede, te bepalen. Hij steekt zijn mening nooit onder stoelen of banken en zijn hoog Hollands accent steekt opvallend af tussen de zachte klanken van de Limburgers die verder aan tafel zitten. “Hoe staat het met het leven vandaag?”, vraag ik de man die bij ons revalideert vanwege een beenamputatie. Hij zet zich wat rechter in zijn rolstoel en laat dan een opvallend harde lach ontsnappen. “Dat vroeg een kennis me ook afgelopen week! En weet je wat mijn antwoord was?”. Voordat ik de mogelijkheid krijg om te reageren, vervolgt meneer: “Me poot ligt er vanaf, wat denk je zelf?!?”. Aan tafel werd het mogelijk nog stiller dan het al was. Mijn overbuurvrouw kijkt me een beetje ongemakkelijk aan en ik geef haar een knipoog als de mevrouw naast mij ineens begint te gniffelen. Dat bleef niet onopgemerkt en als ik vervolgens, met een niet serieuze ondertoon, zeg dat meneer het weer mooi weet te brengen, wordt er openlijk door iedereen gelachen. Inclusief meneer.

Deze onverwachte openhartigheid creëerde een, zeer welkome, opening  voor een bijzonder gesprek waarbij iedereen aan bod kwam.  Als het eerste bezoek zich meldt, besef ik ineens dat we een dik uur verder zijn en met een tevreden gevoel ruim ik even later de tafel af…

Geschreven door Ellisvertellis
Neem ook een kijkje op Ellis haar pagina.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

91 − 85 =