Mevrouw, u hééft geen pijn…!

0
6688

Wachtend op de Recovery ben ik getuige van een luid gesprek dat een paar bedden verderop plaatsvindt. In eerste instantie kan ik de werkelijkheid ervan moeilijk bevatten, maar ik hoor het toch écht… En omdat ik er, door het volume, onmogelijk omheen kan, luister ik maar mee. Met een harde stem en op zeer onvriendelijke toon praat een mannelijke verpleegkundige tegen een pas geopereerde, ik geloof oudere, dame, die aangeeft dat zij pijn heeft: “Mevrouw, hoe kan dat nu, u gaf net aan dat u comfortabel was!! Dan kan u niet hier wijzen op het kaartje, dan zit u hier. Nogmaals, heeft u pijn??” Mevrouw antwoordt: “Ja, dan zit ik tóch hoger dan de vijf en inderdaad op zeven.” Broeder: “Mevrouw, dat kan niet, u was net comfortabel en u kunt dit spelletje zo niet spelen! Ik heb u paardenmiddelen gegeven, het klopt niet!.” Hij herhaalt nog een derde en vierde keer een soortgelijke tekst. Echt, de honden lusten er geen brood van…

Hoe het afloopt, weet ik niet, mijn aandacht werd elders gevraagd. Ook weet ik niet wat er aan vooraf ging. De omstandigheden zorgden ervoor dat ik me hier niet in gemengd heb, maar daar heb ik toch een beetje spijt van. Want wat ik wél zeker weet is dat dit hoe dan ook niets met een juiste bejegening te maken heeft. Plaatsvervangende schaamte kwam opborrelen door het gegeven dat het hier een ‘collega’ betreft. Twijfel je om wat voor reden aan een pijnbeleving (wat ik al erg discutabel vind) of heb je te maken met een patiënt die aan de maximale dosering voorgeschreven pijnmedicatie zit, dan nóg geef je iemand die zo afhankelijk van je is, in ieder geval erkenning. Of ligt het nu aan mij?? Je kunt op een correcte manier ook prima duidelijk maken dat de desbetreffende persoon het nog even moet uitzingen met wat je al gegeven hebt, bijvoorbeeld. Maar een pas geopereerde vrouw afblaffen kan er echt niet in bij mij. In wat voor een omstandigheden dan ook.

Het doet me denken aan een casus die mijzelf betrof: “Mevrouw, ik zie niet dat u pijn heeft!”, werd er eens tegen mij gezegd. Arggh, om te gillen, moet je dan per se creperend in je bed liggen? Ooit gehoord van een hoge pijngrens!? Maar goed, dat is oud zeer. En dan te bedenken dat ik zelf een arts gerust zonder pardon zijn bed uit bel als een patiënt pijn heeft, of wanneer het pijnbeleid niet toereikend is (altijd gedaan ook). Al is het bij wijze van spreken voor pijn aan zijn grote teen. Het is maar net wat voor een referentiekader je hebt als patiënt…

Ik heb het vermoeden dat bovenstaande mevrouw al (te?) lang op de Recovery verbleef en dat zij naar de afdeling zou mogen met een pijnscore van max. 5. Het idee! Ik hoop echt dat ik er naast zit. En voor deze blaaskaak hoop ik dat hij niet ooit een keer moet komen revalideren bij mij op de afdeling 😉 Om het toch een beetje los te kunnen laten, stuur ik deze blog ook naar zijn werkadres. Ben benieuwd of de boodschap aankomt…

Geschreven door Ellisvertellis
Neem ook een kijkje op Ellis haar pagina.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

9 + 1 =