Beter te laat dan nooit

0
1856

Op 1 maart ben ik komen werken op de thuiszorg. Daarvoor ben ik 11 jaar beroepsmilitair geweest en heb drie uitzendingen naar Afghanistan gedraaid.

Tijdens een van mijn eerste werkweken kwam ik een man tegen van rond de 90 jaar. Dhr. was zeer geïnteresseerd wat ik had gedaan voordat ik hier kwam werken. Ik vertelde hem over mijn carrière bij de defensie en over mijn uitzendingen. Dhr. keek mij aan, zuchtte en begon te praten. Hij blijkt een Nederlands-Indië veteraan te zijn en het nodige te hebben meegemaakt. De tranen stonden in zijn ogen en hij vertelde het of het gisteren was gebeurd. Het is nog zo vers en hij kan in de detail vertellen wat hem is overkomen. Ook ik stond op dat moment met mijn mond vol tanden en wist eigenlijk niet zo goed wat ik moest zeggen.

Maar dat maakte niets uit. Een luisterend oor is juist zo belangrijk.

Ik vroeg dhr. of hij ooit een draaginsigne veteranen had ontvangen. Dhr. keek me aan en zweeg. Ik wist genoeg. Dit kan en mag niet gebeuren. Ook deze helden verdienen de erkenning, zelfs naar 50 a 60 jaar.

Ik ben in mijn netwerk geklommen en natuurlijk in goed overleg met dhr., mw, familie en de manager. Veteraneninstituut had de gegevens van dhr. Ze hebben ervoor gezorgd dat de draaginisgne veteranen geregeld is en de zilveren roos als blijk van waardering voor zijn vrouw.

In mei was de grote dag. Alle bewoners van de aanleunwoning hebben een uitnodiging ontvangen om bij dit bijzondere moment aanwezig te zijn. De parkeerplaats is omgetoverd tot een plek waar een bijzondere ceremonie zou plaatsvinden. In de ochtend nog even een oude militaire truck geregeld en het kon beginnen.

In de middag, toen iedereen aanwezig was, heeft dhr. eindelijk na zoveel jaar zijn draaginsigne veteranen ontvangen van de Majoor. Zijn vrouw kreeg de zilveren roos van de burgemeester. De media was er natuurlijk ook bij en we hebben de krant en de televisie gehaald!

Dit is één van de duizenden veteranen die wij tegen kunnen komen op ons fantastische werk. Ze zullen niet gauw praten bij iemand die niet weet wat het is, omdat ze niet worden begrepen. Ik probeer deze mensen te laten praten en mijn verhalen ook met hen te delen, zodat ze weten dat ze niet alleen zijn. Ik zal er altijd zijn voor deze meneer.

Geschreven door Marloes

LAAT EEN REACTIE ACHTER