Bijzondere momenten samen

0
898

Met een scheef oog hou ik haar al een poosje in de gaten. De ene keer laat ze haar tranen de vrije loop en een andere keer houdt ze de schijn op en soms is ze het gewoon even vergeten. Vergeten hoe vreselijk ziek ze is en afscheid van het leven, van haar dierbaren en van ons allemaal moet nemen. En wij van haar. Elke dag ben je blij dat je nog weer een dag voor haar hebt mogen zorgen.

Na de maaltijd lees ik een gedicht voor. Een gedicht dat pakt en raakt. Ik zie tranen in haar ogen maar ook zie ik gelijk dat dit niet het moment is om hier, waar ze omringd is door velen anderen, verder op in te gaan. Ik loop achter haar langs en wrijf, niet zichtbaar voor de anderen, even over haar rug en ze lacht mij dankbaar toe.

Een half uur later begeleid ik haar naar het toilet. En dan opeens komen haar tranen. Terwijl ze haar handen onder de kraan houdt stroomt zowel het water als ook haar tranen over haar handen. Ik klap het deksel van het toilet dicht en ga hier maar op zitten. Dit is het moment om haar te laten praten, haar te troosten en gewoonweg bij haar te zijn. Ze vertelt over de “klap in haar gezicht”, het komende afscheid en het moeten achterlaten van haar dierbaren. Het grijpt ons allebei erg aan.

Ze is zo intens verdrietig maar ook zo heel erg blij dat het kan, haar tranen de vrije loop te laten en van zich af te praten. Ze is overduidelijk erg geroerd door al de aandacht die ze van ons allemaal krijgt en de mogelijkheid om troost te vragen en te mogen ontvangen. Ze is blij weer thuis te zijn. Daar waar ze nog niet eens zo lang geleden is komen wonen maar voor haar voelt als thuis. Haar laatste huis waar wij, tot het einde toe, voor haar met al onze liefde en aandacht mogen zorgen.

Het is een voorrecht en ik denk wederzijds.

Geschreven door Jacquelien

LAAT EEN REACTIE ACHTER