Dag, dag ziekenhuis! Hallo thuiszorg!

3
5512

Nog één keer kijken. Een selfie met het ziekenhuis op de achtergrond en… Daar ging ik dan. Na ruim 20 jaar werken op een kinderafdeling van een mooi ziekenhuis stap ik, zonder met mijn ogen te knipperen, de wereld van de thuiszorg voor kinderen binnen. Het is voor mij tijd voor nieuwe inzichten. Dag dag dokters, spoedopnames, trillende pieper en staande pauzes. Hallo dashboardboterham, rinkelende gsm en rijdend kantoor! Wij gaan het samen beleven.

Overgang

Ik ben benieuwd en ook wat gespannen wat mij allemaal te wachten staat. Er volgt een inwerkfase door enthousiaste kindzorg collega’s. Zij laten mij in een korte tijd zien dat een sterk en verbonden team ook mogelijk is met minimale fysieke samenwerking op een gezamenlijke werkplek. Een eyeopener voor mij! Eerder was ik namelijk wat huiverig dat ik als teamplayer mijn werkvloermaatjes zou gaan missen.

Het bijzondere is echter dat ik ervaar dat men juist ontzettend veel samen communiceert en je de samenwerking ook ervaart op de achtergrond. De app’s, mails en telefoontjes vliegen je soms om de oren. Collega’s vragen elkaar om advies, overleg of mening. In de wijk ben je volledig afhankelijk van goede onderlinge samenwerking en duidelijke communicatie. Hierbij is het goed om je te realiseren dat woorden op schrift soms een hele andere lading lijken te hebben dan wanneer je iemand spreekt en/of ziet.

Zieken(t)huiszorg

In zorg voor kinderen thuis of in het ziekenhuis zijn er praktisch een aantal belangrijke verschillen. De onderstaande zijn mij tot nu toe het meest opgevallen.

In een ziekenhuis:

  • Zijn patiënten “te gast” bij artsen en verpleegkundige. Ouders/verzorgers en kind schikken zich naar het beleid van de afdeling en het ziekenhuis, zij voelen zich meer afhankelijk;
  • Kan het onveilig voelen voor een kind. Door de onbekende/onveilige omgeving gaan zij uit hun comfortzone, wat extra stress kan opleveren;
  • Bij “vervelende” handelingen zijn ouders/verzorgers (bijna) altijd aanwezig. Dit geeft extra veiligheid en steun aan het kind;
  • De handelingen gebeuren op een behandelkamer. Zo blijft de “eigen” patiëntenkamer een veilige omgeving.

In de thuiszorg:

  • Is de verpleegkundige te gast bij het cliëntje in huis. Ouders en kind voeren daar zelf de regie wat hen minder afhankelijk maakt. De zorgverlener is op bezoek en schikt zich;
  • Is de verpleegkundige aanwezig in de leefomgeving van het kind. Dit biedt het kind meer veiligheid en gevoel van controle;
  • Worden er ook regelmatig verpleegkundige handelingen op scholen verricht. In dit geval zijn de ouders/verzorger niet beschikbaar, wat een kind kwetsbaar maakt;
  • Voert men de handelingen uit in de veilige haven van het cliëntje, thuis of op school/kinderdagverblijf op BSO. Het is goed om je als zorgverlener te realiseren dat je voor het kind een veilige omgeving tijdelijk gevoelsmatig onveilig kan maken.

Voor mijzelf is het duidelijk geworden dat ziekenhuiszorg en thuiszorg veel van elkaar kunnen leren. Zowel op micro- en macroniveau. In mijn grootste droom komt er in de toekomst de gelegenheid om meer op elkaar in te stromen wat betreft de verpleegkundige zorg. Waarbij de ziekenhuiszorg zich naadloos en sneller kan verplaatsen naar zorg voor zieke kinderen in hun eigen comfortabele en veilige thuis.

 

Geschreven door Peggy Boetzkes.
Zij is sinds kort kinderverpleegkundige bij ZuidZorg.
Zij schrijft over ervaringen.

3 REACTIES

  1. Hai Peggy eerste stap tot samenwerking gezet Sprak Dr Zeegers en nodigt ons plus andere kinderthuiszorgorganisaties van harte uit op de refereeravonden in Tilburg om nader tot elkaar te komen !! X Janine

LAAT EEN REACTIE ACHTER

93 − = 91