VIG’er Anne kreeg een burn-out en laat zich omscholen

0
11073
IG

Anne werkte in de zorg als verzorgende IG’er. Tot ze een burn-out kreeg en besloot het over een andere boeg te gooien en de opleiding tot pedicure te doen. “De zorg is een heel mooi beroep, maar alles eromheen…”

“Ik heb altijd met veel plezier in de zorg gewerkt”, vertelt Anne (48) “Het werk paste heel goed bij mij, maar de druk werd steeds hoger.” Ze werkte in deeltijd, maar altijd meer uren dan in haar contract stond. “We hadden ook veel vergaderingen, maar je mag er maar één schrijven. Je werkt dus veel uren in je vrije tijd.”
Ook werden er veel veranderingen in de organisatie doorgevoerd in een korte tijd. “Ik ben boventallig geweest en zou ontslagen worden, dat ging toch niet door. Toen stapten we over op smartphones en tablets, dan moest je 24 uur per dag, zeven uur per week je whatsapp lezen. Ik had een ouderwetse telefoon, ik ga niet continu kijken of er berichten zijn.”

Toch werd van haar verwacht dat ze in haar vrije tijd altijd bereikbaar was. En als ze aan het werk was, moest ze met verschillende soorten apps werken. “Ik ging met de tablet op pad en moest met twee soorten apps alles zelf invoeren, continue updates sturen naar bijvoorbeeld dokters. Je krijgt er een hekel aan, terwijl de zorg een heel mooi beroep is. Maar alles eromheen…” Ook ging de zorgorganisatie werken met zelfsturende teams, wat niet goed uitpakte.

“Er vallen steeds meer mensen uit, vooral in de thuiszorg”

In haar team was de sfeer niet prettig. “Door een reorganisatie veranderden de teams. Ik kwam in een team terecht met een collega die andere collega’s wegpestte.” De veranderingen die in korte tijd werden doorgevoerd, de sfeer op de werkvloer en de uren die ze in haar vrije tijd nog aan haar werk besteedde, leidden tot stress gerelateerde klachten, die ze eerst niet goed kon plaatsen. “Ik was steeds vermoeider en sliep heel slecht. Mijn energie ging naar nul. Ik was leeg, op en sloot mij overal voor af. Ik dacht: wat heb ik nu? Het is niet normaal dat ik zo moe ben, terwijl ik altijd veel energie had. Ik pakte altijd door, maar op een gegeven moment lukt het niet meer. Ik voelde me ziek, duizelig, had hoofdpijn en zag vlekken voor mijn ogen. Ook autorijden ging lastig.”

Ze ging naar de dokter, die de diagnose burn-out stelde. Nog steeds heeft ze klachten, het herstel gaat moeizaam. Ze kampt met hartritmestoornissen, waarvoor ze onder behandeling staat bij een cardioloog. Of er een verband is met haar stressklachten, is niet duidelijk. “De energie is nog niet terug, het duurt erg lang. Maar ik voel wel dat het beter gaat. Dat ik mijn baan op heb gezegd, geeft mij rust. De druk gleed van mij af.”
De begeleiding vanuit haar werk was niet goed, vertelt ze. “Het was er alleen op gericht dat je zo snel mogelijk weer aan het werk gaat. Dat is begrijpelijk, maar er werd niet geluisterd naar waar wij tegenaan lopen in het werk. Dat is jammer, want er vallen steeds meer mensen uit, vooral in de thuiszorg.”

Een paar maanden geleden zegde ze haar contract op. Nu is ze gestart met een opleiding tot pedicure. “Mijn man zei: je hebt nu de kans. En inderdaad, je moet nog jaren werken. Misschien stap ik voor een paar jaar uit de zorg, misschien voor altijd. Deze studierichting is ook in de zorg, maar dan anders. Je vult het zelf in. Ik ga me wel op oudere mensen richten, net als in mijn vorige werk.”
Opvallend is dat tien van haar mede-cursisten uit de zorg komen. “We zijn een heel hecht groepje en begrijpen elkaar goed. En het is echt niet alleen maar mijn leeftijd, het zijn ook jonge meiden die een burn-out krijgen.” Ze kent ook meerdere collega’s die met klachten lopen, die de voorbode van een burn-out kunnen zijn. “Een collega die vol onbegrip reageerde, heeft nu zelf een jaar een time out genomen met soortgelijke klachten. Een andere collega heeft zes weken onbetaald verlof opgenomen. Ze mocht niet in de Ziektewet. Ze zei: ‘Als ik had geweten dat jij deze opleiding doet, was ik met je meegegaan’.”

Helft van verpleegkundigen dreigt te stoppen door zware werkdruk
Beroepsvereniging V&VN voor verpleegkundigen en verzorgenden heeft vorig jaar een peiling gedaan onder ruim 750 zorgmedewerkers, waaronder opvallend veel wijkverpleegkundigen. Daaruit blijkt dat de overgrote meerderheid (85 procent) zegt dat de werkdruk de afgelopen vijf jaar is toegenomen. 86 procent signaleert dat er structurele personeelstekorten zijn in de organisatie. Vacatures staan soms langer dan een half jaar open.

53 procent van de respondenten maakt wekelijks of maandelijks extra diensten, om de gaten in het rooster op te vullen. De werkdruk leidt bij 92 procent van de geënquêteerden tot stress tijdens het werk, 79 procent ervaart ook privé stress. Van de groep die regelmatig extra diensten draait, denkt ruim de helft, 52 procent, er soms over om te stoppen met hun werk. De uitkomsten van het onderzoek zijn zo alarmerend, dat er nog een uitgebreider onderzoek volgt.

*De naam van Anne is om privacyredenen gefingeerd.

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER