Ik mocht van dit bijzondere moment getuige zijn

0
1255

Ze loopt wat van en naar haar kamer. Ze is wat onrustig en dan opeens komt ze naar mij toe. “Zuster, ik wil zo graag even naar haar toe maar ik durf niet goed alleen.”

Ik vraag waar ze bang voor is maar dat kan ze niet goed omschrijven. Ik vraag of ze het goed vindt dat ik met haar mee ga. Dat vindt ze erg fijn en samen lopen we zachtjes de kamer van haar buurvrouw binnen. Ze is zichtbaar geraakt door het zien van haar buurvrouw die ze eigenlijk nog maar zo kort kent. Ze tikt voorzichtig op haar schouder en laat haar weten dat ze er is.

Er komt geen reactie en ze kijkt op naar mij. Ik zie angst in haar ogen, besluit dichtbij haar te gaan staan en sla een arm om haar heen. “Ze ligt te slapen” leg ik uit.

Opeens beweegt haar buurvrouw en ze vliegt haar om de hals. “Ik ben er buurvrouw, ik kom bij je omdat ik mij zorgen om je maak.” Ze kust haar buurvrouw op het voorhoofd en haar buurvrouw lacht maar geeft geen reactie terug. Op rustige toon wordt er een eenzijdig gesprek gevoerd, een gesprek dat mij ontroert. Bij beide dames zie ik tranen over de wangen rollen. Terwijl ik de ene over haar rug streel en de ander bij de hand vasthoud, voelt dit toch een beetje als een indringer die tussen twee mensen in staat die een dierbaar moment samen hebben. Ik zeg dat ik wel even op de gang zal wachten. Dan grijpt ze mij bij de hand en vraagt me toch wat angstig erbij te blijven, omdat ze dat toch prettiger vindt. Op gepaste afstand blijf ik staan zodat ze zich niet zo alleen voelt maar ik niet duidelijk in het zicht sta.

Beide dames hebben troost in de Heer. Er wordt gesproken over vertrouwen hebben dat het goed komt, en dat er boven iemand is die op haar wacht. “Niet bang zijn hoor” laat ze haar buurvrouw nog weten. Ze kust haar nog eens op haar voorhoofd en de buurvrouw sluit weer haar ogen. Dit vat ze op als dat het genoeg is geweest. Nog een laatste kus en een “dag buurvrouw ik hoop dat Hij je snel mag komen halen” en ze grabbelt naar haar zakdoek.

Ik neem haar weer mee. Ze omarmt mij en laat haar tranen de vrije loop. Ze geeft aan haar nog niet zo lang te kennen maar het is toch wel haar buurvrouw die ze zeer binnenkort moet gaan missen.

We praten nog even na. Ze is ontroerd en weet zich even geen houding te geven tegenover mij.

Ik benadruk dat ik het zo ontzettend lief van haar vind. Haar betrokkenheid, haar warmte, en haar mooi gesproken woorden die haar buurvrouw troost gaven. Ze omhelst mij en zegt dat ze zonder mij dit nooit gedurfd had. Ze vraagt mij nog of ik ook denk dat haar buurvrouw in alle vertrouwen sterven mag en ze geeft aan dat ze hoopt dat het maar snel mag gebeuren. “Ik ga voor haar bidden” besluit ze nog en dan droogt ze haar tranen. Ik moet haar beloven dat we goed op haar zullen passen. En ik laat haar beloven dat, als ze nog eens heen wil, ze dan ons vraagt en dat wij met alle liefde met haar mee willen gaan.

Geschreven door Jacquelien 

LAAT EEN REACTIE ACHTER