Naakt in de nacht

0
654
krissie

Het is even geleden, maar ik ben weer aan de beurt. Op een tijdstip dat men her en der de lichten al uitdoet en de één na de ander heerlijk wegkruipt onder de dekens, rijd ik naar mijn werk. Nachtdienst. Het druist volledig tegen mijn natuur in, want ik ben op alle fronten een rasecht ochtendmens. Zodra ik arriveer op de afdeling schenk ik mezelf dan ook een extra grote mok koffie in terwijl ik de neiging om gigantisch te gaan gapen nog maar net weet te onderdrukken. Mijn collega’s van de avondploeg zijn blij dat ik hen kom aflossen. Het was een onrustige dienst en met veel moeite is het hen gelukt alle patiënten op tijd naar bed toe te krijgen. Ondanks het feit dat ze fysiek niets mankeren, zijn veel van de momenteel opgenomen jongeren zo verward dat het hen niet lukt de anders zo gewone dingen zelfstandig georganiseerd te krijgen. Maar, wordt me verzekerd, ze slapen nu allemaal. Met een ferme knal valt de afdelingsdeur achter de vertrekkende collega’s in het slot en dan is het stil. Ik ben alleen, samen met veertien psychotische patiënten.

Nadat ik alle rapportages heb gelezen en wat mailtjes heb beantwoord, ga ik vlug de pillen voor morgen uitzetten. De koffie doet zijn werk en ik voel me wat helderder worden. Een mooi moment voor deze taak, die natuurlijk de nodige oplettendheid vraagt. Als ik daarna met een cracker en een glas thee weer achter het bureau in de verpleegpost plaatsneem, hoor ik verderop in de gang een deur opengaan. De wazige roes van tegennatuurlijk lang wakker blijven maakt dat ik schrikachtig reageer. Ik kijk om de hoek en zie een jongeman gehurkt mijn richting opkruipen. Hij heeft een lap stof met panterprint om zich heen gewikkeld en roffelt op z’n borst. Zijn imitatie houdt het midden tussen een tierige Tarzan en een bronstige gorilla. In de deuropening van de verpleegpost staat hij stil. Ik vraag hem of het slapen niet lukt, en besef meteen hoe dom dit klinkt. Natuurlijk lukt het slapen niet, dan kan ik zelf toch ook wel zien? Ik krijg geen respons, Tarzan blijft in zijn rol.

Ik laat hem even, want hij maakt geen herrie en dus heeft niemand anders last van hem. Na een paar minuten druipt hij af. Op de cameramonitor zie ik hem richting zijn slaapkamer schuifelen, tot hij plots stopt. Hij staat op en maakt dansachtige bewegingen. Via de camera kijkt hij me strak aan, terwijl hij langzaam het panterpakje van zijn lijf afstroopt. Ik leg mijn rechterhand op de alarmknop die aan mijn broekzak hangt, maar druk nog niet. Met ingehouden adem blijf ik stokstijf zitten. Ik hoor mijn hart bonzen. Hij doet een stap naar voren en draait vervolgens om. Poedelnaakt loopt hij zijn kamer in, terwijl ik opgelucht ademhaal. Gelukkig wandelt een collega van de naastgelegen afdeling een tijdje later binnen, zodat ik mijn verhaal kan doen. Hij blijft zitten terwijl ik mijn ronde loop. Bij Tarzans kamer aarzel ik even, om vervolgens voorzichtig om het hoekje te kijken. In zijn blootje ligt hij opgekruld op bed. Ik hoor hem zachtjes snurken en dek hem toe met de deken die verfrommeld aan zijn voeteneind ligt. Hij oogt klein en kwetsbaar en ik vraag me af waarom ik daarnet eigenlijk zo van hem geschrokken ben. Toch betrap ik mezelf erop dat ik in de uren daarna nét iets vaker de camerabeelden check, en lukt het me, in tegenstelling tot normaal gesproken, zonder nog maar één druppel koffie te drinken om de rest van de nacht klaarwakker te blijven.

Geschreven door Krissie van den Broek
Lees haar verhalen op haar website of Facebookpagina. Neem ook een kijkje in haar leven als moeder van twee leuke kinderen.

DELEN
Krissie van den Broek (35) is Verpleegkundig Specialist GGZ. Voordat zij in de psychiatrie aan de slag ging werkte ze een aantal jaren binnen de verstandelijk gehandicaptenzorg. Al haar avonturen en belevenissen zijn te volgen via haar website (hierboven) en de onderstaande Facebookpagina. Daarnaast schrijft Krissie op www.pleegmamakloek.blogspot.nl over haar leven als pleegmoeder van 2 bijzonder leuke kinderen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER