Mijn oma

0
1936
niet-aangeboren-hersenletsel

Toen mijn oma na een CVA halfzijdig verlamd bleef, werd zij 24×7 thuis verzorgd door haar kinderen en verschillende andere hulpen. Ook mijn zussen en ik deden met regelmaat onze uurtjes bij oma. Dit deden we al zeven jaar.

Op een namiddag was ik bij haar en zat zij in reclamefolders van de supermarkt te bladeren. Zoals altijd bleef zij iets langer kijken bij gebak en lekkere koeksoorten. Ditmaal waren de puddingbroodjes in de reclame. “Kijk eens hoe lekker die er uitzien”, wees zij aan. Omdat zij diabetespatiënt was werd er nooit teveel gesnoept, maar ik dacht bij mezelf: “Als je nu 87 jaar bent geworden zonder al te veel problemen met de suiker, dan zal dit toch wel een keer mogen”.

Ik vroeg: “Heeft u er zin in, oma, zal ik er een halen?” Bescheiden gaf zij een tactisch antwoord: “Moet je nog naar de winkel dan?” Ik zei: “Oma dan gá ik toch gewoon even”. We besloten de broodmaaltijd maar aan te passen. Ik vertrok, en omdat we met zijn drietjes waren, en er twee broodjes in een pakje zaten, kwam ik met 4 puddingbroodjes terug. We aten er gezellig van en oma genoot zichtbaar. Toen zij het overige broodje nog zag liggen, keek ze er begerig naar, oma liet wel merken dat ze die ook nog wel lustte. Ze at ‘m zonder moeite op!

’s Avonds belde mijn tante en hield een gezellig gesprekje met oma. Oma zei: “We hebben vanavond toch zo heerlijk gegeten!” “O ja”, vroeg mijn tante, “wat heeft u op dan?” “Puddingbroodjes” zei ze, ze keek mij eens ondeugend aan en vervolgde toen haar gesprek: “Ik heb er niet één op, maar lekker twee”.

Een maand of wat later kreeg mijn oma weer een beroerte en overleed enkele weken daarna. Ik ben nog altijd blij dat ik dit mooie moment met mijn oma heb gehad. Ik zie haar nog genieten van die lekkere puddingbroodjes…

LAAT EEN REACTIE ACHTER