Morgen is het weer een andere dag

0
1170
morgen

Mevrouw U. is net in de voortuin als ik door de achterdeur binnen kom lopen. Ze staat op het punt om de buurvrouw te roepen om voor haar naar de winkel te gaan. Mevrouw wil melk drinken bij haar avondeten en heeft niks meer in huis. Ze is doodmoe en kan het zelf niet meer opbrengen. Ze zegt dat ik wel melk kan gaan kopen voor haar. Ik geef aan dat ik geen boodschappen voor haar kan doen, dat ik dat niet mag doen en dat daar geen tijd voor is ingeruimd. Ach, dat is flauwekul, moppert ze. Dat zeggen jullie altijd; je kunt dat best doen..

Met deze mevrouw lig ik wel vaker in de clinch over wat er wel en niet tot ons takenpakket behoort .Vlak daarvoor hebben we daar in het team nog uitgebreid overleg over gehad: de verwachtingen die mevrouw naar ons heeft en dat ze boos en lelijk tegen ons doet als je daar niet aan voldoet.

Mevrouw woont niet ver bij een winkel vandaan en ik voel dat mijn maag zich omdraait; oh, wat vind ik dit lastig, maar uit principe houd ik me toch vast aan de afspraken die we hier pas nog met elkaar over hebben gemaakt. Als ik deze nu overschrijd, dan maak ik het voor mijn collega’s en mezelf wel erg lastig om een volgende keer ‘nee’ te zeggen.

We hebben met elkaar afgesproken dat we niet meer alle afwasjes, geen boodschappen, kleine klusjes in huis etc. doen. Zolang wij dit blijven doen, wordt de situatie van mevrouw niet duidelijk genoeg voor familie en andere professionals en zijn wij in onze eigen tijd zorg aan het verlenen. Mevrouw vindt het ‘schandalig’ en dat laat ze ook onomwonden weten.
Ook deze dag doet ze heel lelijk tegen mij. Er schiet mij ineens een uitspraak van een collega te binnen toen wij dit voorval besproken in het team.

Het gaat me eigenlijk veel te ver om dit te zeggen, maar mevrouw is zo beledigend naar mij dat ik het er wel netjes, maar toch spontaan uitflap: ‘U vraagt toch ook niet aan de huisarts of hij de afwasmachine wil leeghalen?’ zeg ik. ‘Nou, dat is heel wat anders’ zegt ze. ‘Natuurlijk vraag ik dat niet, maar jullie kunnen best boodschappen voor mij doen.’

Ik besluit om het gesprek over een andere boeg te gooien. Dit is een zinloze missie.
Ik vraag aan mevrouw hoe het die dag op de dagopvang in het Sterrenhuis is geweest.

Ze strompelt achter haar rollator door de kamer, moppert eerst nog ‘er was niks aan’; ach, wat jammer zei ik. Ik vroeg nog wat en ineens hoor ik een trilling in haar stem.
Ach, het was niks aan, ach misschien was dat het ook wel: ‘ik heb mijn dag vandaag niet‘, en ze begint te huilen.
Ineens heb ik met haar te doen; zo ontzettend lelijk als ze eerst tegen me deed, was het nu een kwetsbare vrouw. Ze was heel verdrietig en begon voluit met lange halen te huilen.
Ik ga op mijn hurken naast haar stoel zitten en luister. Het is vandaag 4 mei. De dag waarop haar vader is gesneuveld in de oorlog. Zij was enig kind en was een jaar of vier. Wat er precies met hem gebeurd is, weet ik niet meer. Haar jonge moeder bleef alleen achter met een jonge dochter.

Wat ze zich vooral kon herinneren, was dat haar moeder nooit meer de oude is geworden. Haar moeder was helemaal kapot; het was haar grote liefde en ineens was hij er niet meer. Ook mevrouw U. was dus al heel jong haar vader kwijt geraakt. Een dag om nooit te vergeten.

Ze was inmiddels ruim 80 jaar verder en toch was ze ineens weer dat meisje van toen. Ik pakte haar hand vast; ze bood me haar excuses aan voor haar lelijke gedrag naar mij die middag en kon alleen maar verdrietig zijn. Ze had haar verhaal niet kunnen delen met de andere mensen vandaag op de dagopvang. Haar kinderen waren die avond naar een herdenking toe om hun opa, die ze niet gekend hadden, te herdenken.

Ik had met haar te doen en was blij dat ik er voor haar kon zijn en dat ze het verhaal met me deelde. Ik was diep onder de indruk en vond het moeilijk om haar daarna weer alleen te laten. Later op de avond heb ik nog een kopje thee met haar gedronken en haar op tijd naar bed geholpen. ‘Laat ik maar vroeg naar bed gaan, zei ze. Morgen is het weer een andere dag’

Wat een intens verdriet.

Door: Francis van der Loos

Neem ook eens een kijkje op haar website!

LAAT EEN REACTIE ACHTER