We missen onze mama zo

0
3634

Ze is niet lekker, de hele dag ligt ze al op bed. Weinig eten en geen zin in drinken. Gelukkig neemt ze op mijn aandringen toch af en toe een paar slokjes water en ook krijg ik er een aantal stukjes brood in.

De avond valt en ze is onrustig. Ze wil wel even uit bed maar als ze op de rand van het bed zit begint volgens haar zeggen alles te draaien en wil ze toch snel weer liggen. We praten even wat en mijn plicht roept weer bij andere bewoners. Gedurende de avond blijft ze bellen en daar waar ik kan geeft ik haar de aandacht die ze verdient. Ik kom haar kamer binnen en ze heeft haar bedlampje al aangedaan. Ze ziet er verdrietig uit. Is blij dat ik er ben en ze vraagt mij of ik weet waar haar moeder is. ”Ik mis haar zo” zegt ze. Ik fluister haar toe dat dat erg verdrietig is dat je je moeder missen moet. Ik kniel naast haar bed neer en hou haar hand vast. Mijn hoofd leg ik naast haar op het kussen. Ze moet er een beetje om lachen en gelijk daarna zijn er tranen. ”Ik mis mijn moeder zo” zegt ze weer. Ik mis mijn moeder ook zeg ik haar dus ik weet hoe verdrietig je daarom kan zijn. Ze vraagt mij waar mijn moeder is en ik leg haar uit dat ze helaas al overleden is. ”Ik denk dat mijn moeder ook overleden is” is haar antwoord hierop. Ik beaam dit en samen halen we allebei een mooie herinnering op aan onze moeder. Wat is er fijner dan wanneer je ziek bent je even schuilen kan bij je moeder, even troost kan halen bij je moeder, je moeder die er altijd voor je is.

Ze wil even rechtop zitten om nog wat slokjes water te drinken. Ik wrijf haar nog even over haar rug en strijk haar haren uit haar gezicht. Ze moet er om lachen. “Gelukkig ben jij er nu ik ziek ben” zegt ze en ik leg haar weer lekker warm onder de deken. Ze sluit haar ogen en ik streel haar nog even over haar voorhoofd. ”Slaap maar lekker liever” fluister ik nog.
De rest van de avond heeft ze niet meer op haar bel gedrukt.

Door Jacquelien

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER