Elisabeth

0
735
Elizabeth

Het is zo lang geleden dat jij je vroegere straat zag…

Een hoeve omringd door velden, gedeeld met vele dieren. Het was een melkronde die je van het ene dorp naar het andere bracht. Tot die ene deur werd geopend en je haar zag, het voelde als een heldere hemel, een mooie verschijning. Zacht fluisterde ze haar naam, “Elisabeth”. Ze zag jou staan. Je had zolang gewacht om haar te vinden. Het licht bleef schijnen, jullie wegen kwamen bijeen. In donkere tijden gaf een priester zijn zegen, beloofden jullie elkaar eeuwige trouw, afscheid nemen bestond niet meer. Albert en Elisabeth werden een begrip, want waar jij was, kwam zij.

Samen bouwen aan een toekomst waar twee prachtige kinderen een droom in vervulling lieten gaan. Dit alles bleef jij voor ogen zien en telkens weer ging je op zoek naar die prachtige beelden.

Maar door de jaren heen begonnen er stofwebben zich te vormen rond de kaders met familiefoto’s, die jij zo zorgvuldig bewaarde. Ondanks alles bleven je ogen steeds stralen en wist jij waar je voor leefde: Elisabeth, je kinderen en kleinkinderen werden jouw reden van bestaan. Maar toen zij besloot om te gaan, begon alles zacht te vervagen. Dit alles is al zo lang geleden, maar in jouw herinneringen is het nog maar gisteren dat een heldere hemel donker kleurde, dat jij als laatste haar stem hoorde en dat je haar hand niet wou loslaten. Je zocht in herinneringen en fluisterde haar naam. Maar je wist dat je haar moest laten gaan. Nu, vele jaren later heb je alleen een kamer met een trouwfoto aan de muur, al die kleine kaders heb je opgeborgen in je gedachten, zo ben je niet alleen.

Albert, je keek me aan, sloot zacht je ogen en ik nam je hand. Was het dit dat je mij wou vertellen of was het een gevoel dat we overbrachten naar elkaar. Al wou ik zoveel meer vragen over wie die knappe dame op de trouwfoto was. Voelde jij mijn vragen? De grip op mijn hand was steviger geworden je fluisterde dat het goed was. Maar het raakte mij diep. Het raakte me hoe dagen overgaan in meer dagen, hoe bomen hun bladeren verliezen, winterlandschappen zich vormen en vogels weer beginnen te fluiten bij de eerste lentestralen. Hoe het gelach en het gepraat op de gang luider wordt en jij dit alles alleen maar beleeft vanuit je kamer, achter een gesloten deur.

Geschreven door An

LAAT EEN REACTIE ACHTER