Het is wat het is…

0
841

“Roomservice!”, grap ik als ik met een kop koffie Marcels kamer in loop. Natuurlijk kan hij dat prima zelf halen in zijn rolstoel, maar ik gunde hem dit kleine gebaar deze avond. Wat hij nog niet weet, is dat er zout in plaats van suiker in zijn koffie zit. Ik geloof dat ik mijzelf via mijn mimiek verraadde en bood hem snel de goede kop aan, die ik ook al bij me had. Lekker flauw, maar Marcel ziet er de humor van in, is inmiddels wel wat gewend van mij. Ondanks alle sores is het meestal gezellig bij hem op de kamer. Iets wat ik bewonder en waar ik energie van krijg. Het is maar goed dat er daar geen camera hangt, haha. Niet iedereen zal de, soms grove, humor begrijpen die bij een dergelijk intensief proces vaak ontstaat.

Het gaat beter met Marcel, ein-de-lijk. Hoe hij heeft afgezien kun je teruglezen in ‘Blok aan zijn been’. Nadat zijn been is geamputeerd, gaat alles in een rap tempo ineens. Een weekend thuis lijkt in eerste instantie wat snel te komen, maar is uiteindelijk redelijk meegevallen en Marcel begint in te zien dat zijn klinisch ontslag in het vizier komt. Het gegeven dat hij geen hele stellage aan zijn been meer hoeft mee te zeulen, went snel en maakt flexibeler. Zijn magere gezicht krijgt weer kleur en de kilo’s die hij in het ziekenhuis achtergelaten heeft komen er langzaamaan weer bij. Het lijkt erop dat het ook eens goed mag gaan. Zelfs de wondgenezing verloopt boven verwachting. Zo vliegen die laatste weken om en gaat hij met klinisch ontslag. In dagbehandeling revalideert hij verder. Iedere keer als je Marcel tegenkomt, lijkt het weer een beetje beter te gaan. Als ik hem afgelopen week tegen het lijf loop en hem zo zie staan, leunend tegen een balie in het restaurant, kwam het besef dubbel en dwars binnen hoe hij lange tijd nog maar een schim van zichzelf was. De grote hoeveelheid pijnmedicatie, de pijn, voortdurende onzekerheid en schommelende bloedsuikers zorgden er geregeld voor dat Marcel nog maar nét grip had over de hele situatie. De regie soms wel en soms ook even niet meer had…

Maar nu staat er een trotse man voor mij die klaar is om afscheid te nemen. De lange tijd in het ziekenhuis meegerekend tikt hij nog nèt de twee jaar niet aan die hij kwijt was aan revalideren. De glinstering in zijn ogen ontgaat mij niet. We groeten elkaar vluchtig, ik weet dat ik hem de dag erna weer zie. Op zijn allerlaatste officiële revalidatiedag hebben we namelijk een date. Marcel heeft mij uitgenodigd in zijn nieuwe atelier om een vervolg te geven aan mijn eerdere verhaal over hem, inclusief foto’s. Ik vind het een prachtig idee en gun hem deze symbolische afsluiter als geen ander! Ondanks alles was hij een voorbeeld voor velen en bewondering voor zijn persoon wordt zelden onder stoelen of banken gestoken. Mederevalidanten kregen vaak steun bij Marcel, al had hij dat zelf vaak niet in de gaten. De rustige houding waarmee hij meestal alles heeft ondergaan, heeft bij velen respect afgedwongen.

Ik kijk mijn ogen uit in zijn atelier, waar voor een leven aan kunstwerken staat. Mijn vader is ook kunstschilder, die heeft mij leren kijken naar werk. Op afstand knijp ik mijn ogen tot spleetjes en bewonder een aantal doeken. Met het grootste gemak neemt Marcel werken in zijn handen die vele malen groter zijn dan hij zelf. Het lopen met prothese gaat hem goed af, al gebruikt hij voor de veiligheid nog een stok op oneffen ondergrond. Ik maak foto’s, wat op een ontspannen manier verloopt. We kennen elkaar al een flinke tijd, maar dit is toch een hele andere situatie. Onder het genot van een heerlijk gebakje en koffie blikken we terug op de intensieve tijd die hij achter zich laat. De openhartigheid van zijn woorden raken me, maar dat heeft hij niet in de gaten.

‘Het is wat het is’, lijkt jouw levensmotto, daar ligt ook meteen ons raakvlak, maar ik ben dankbaar voor dat ene kwetsbare moment. Want ook dàt hoort erbij!

Marcel, het was me een waar genoegen. Bij je volgende expo ben ik erbij!

Door: Ellisvertellis. Neem ook eens een kijkje op haar Facebookpagina

LAAT EEN REACTIE ACHTER