Als een oude dame vertelt…

1
1076
mevrouw

Iedere zondag kwamen mijn kleinkinderen op bezoek. Traditiegetrouw werden de gezelschapsspelletjes bovengehaald en bij een kopje thee vertelde ik mijn oorlogsverhalen. Het was een relaas van herhalingen over vroeger. Ik was de oma met haar vertellingen. Vaak denk ik nog terug aan deze tijden, die in mijn geheugen gegraveerd staan.
Een zorgeloze kindertijd, die had ik niet. Het was opgroeien in angsten. Mijn tranen zijn nog altijd puur voor al het leed dat ik toen zag, vragen stromen voortdurend rond in mijn gedachten; “ hoe kon het ooit zo ver komen, waarom moesten er zo veel mensen en kinderen het leven laten.” Machteloos blader ik door mijn boeken waar de oorlog is overgegaan in een geschiedenis, staar ik naar de vele prenten van soldaten naast hun tanks. In donkere nachten hoor ik onophoudelijk het gehuil van vrouwen om hun mannen, en zie ik de angst in vele hun ogen. Voel ik een intense pijn voor al degene die hebben geleden,…en voor mijn lieve vader die sneuvelde als zovelen.

Eigenlijk kan je het niet vertellen wat een oorlog aanricht, er bestaan geen woorden voor dit verdriet. Het gevoel om verlost te zijn van al deze pijn kwam op die ene dag. Je hoorde de feestvreugde van ver, mensen die elkaar omhelzen. Ik ben door veel gevoelens gegaan maar huilen dat deed ik niet, ik schreeuwde het uit. Ik liep mee door de straten en genoot van andere hun vreugde, maar daarnaast zag ik ook alle kapotte huizen, had ik verdriet om dat ene vriendinnetje dat er toen niet meer was, om de moeder die op de stoep zat te huilen omdat haar man niet meer thuiskwam, zag ik een verloren kinderschoen half verstopt onder het zand, kwamen er mensen naar mij die ik amper kende, voor een streling over mijn hoofd, kreeg ik een schouderklopje van een meneer. Mijn tranen die toen over mijn wangen stroomde werden niet veroorzaakt door de intense vreugde die op dat moment heerste, het was mijn verdriet voor alles wat er niet meer was, voor mijn verloren kindertijd waar ik geen recht op had, voor mijn lieve vader die het einde van de oorlog niet haalde. En ook al was de oorlog op die dag gedaan,…verloren hebben wij allemaal.

Heel bewust ben ik op latere leeftijd beginnen te vertellen; over de oorlog en hoe ik de bevrijding ervaarde. Ik wilde mijn verdriet laten zien, de pijn laten voelen, als eerbetoon voor al degene die hebben geleden en geen recht kregen om te leven, om deze oorlog te laten waar hij hoorde in geschiedenisboeken en nooit meer in een leven, niet dat van mij of van jou. Maar als ik nu het nieuws hoor; waar mensenrechten geschonden worden, de ongelijkheid, elkaar niet waarderen in het anders zijn ,… dat wakkert mijn angsten aan. Vandaag kan ik alleen maar hopen; dat wij als mensen een oorlog niet meer toelaten, dat wij elkaar leren respecteren, dat wij met elkaar blijven praten en het luisteren niet vergeten, dat wij geen leven bouwen op angsten.

Ik ben nu oude dame mijn oorlogsverhalen leven nog steeds in gedachten. Maar de bevrijding maak ik dagelijks mee; als ik kinderen huppelend door plassen zie gaan, Kijk ik naar stoere jongeren die plots een oude dame helpen bij het oversteken of als mijn buurman aanbelt en vraagt of ik nog iets nodig heb. Dat zijn mijn Bevrijdingsdagen waar ik telkens van geniet.

Geschreven door An De Bock.

1 REACTIE

  1. Prachtig verwoord An de Bock. Vol emotie, in geen tijden zo’n verhaal gelezen. Zelf niet meegemaakt gelukkig maar voel de pijn in dit verhaal. En dat we blij moeten zijn dat we in vrijheid leven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER