Jong dementie

0
2630

*fictieve naam

Mijn man, die merkte het als eerste op en na een tijdje begon hij zich vragen te stellen. Ik daarentegen, ach, in het begin maakte ik mij niet al teveel zorgen. Die vergeetachtigheid dat is toch normaal? Met een stressvolle baan en daarnaast ook nog eens een gezin met opgroeiende tieners en al hun puberprikkels. Dan vergeet iedereen toch wel eens iets? Ik hoor het mijn man nog altijd zeggen; “en onze auto dan?” Wat heb ik mij toen geschaamd, mijn man moest komen om te helpen zoeken, ik kon het mij niet meer herinneren waar de auto geparkeerd stond.

De vergeetachtigheid kwam steeds vaker voor. Ook in het huishouden en bij het bereiden van het eten. Het was een zoektocht naar woorden, “ welke groenten heb ik nu in mijn handen, het ziet rood wat is de naam hiervan..? En mijn vertrouwde kookfornuis, hoe zet ik dat nu weer aan? In mij schuilde er zoveel frustraties , ontzettend boos ben ik geweest in deze periode. Mijn man maakte zich zorgen als ik voor de zoveelste keer uitvloog tegen hem, en voor wat? Eerlijk, ik weet het niet.

Na een tijdje begon ik mij ook vragen te stellen, zeker na die bewuste avond. Een vriendin zette mij af na een wekelijkse gymafspraak, ik probeerde uit de auto te stappen. Nog steeds hoor ik mijn vriendin haar stem; “Maja gaat het? Je kan uitstappen hoor, wij staan voor je huis.” Maar het ging niet, ik kon mij niet meer herinneren hoe ik de autodeur moest openen. Huilen en nog eens huilen dat was alles wat ik kon. Later op de avond als iedereen bedaard was en mijn lieve vriendin vertrokken, volgde het gesprek dat niet meer uitgesteld kon worden. Het was heel duidelijk dat dit niet zo verder kon.

Na een bezoek aan de huisarts kwam alles in een versnelling, doorverwezen naar een specialist, waar ik een reeks van onderzoeken onderging. Het was zeker niet van vandaag op morgen dat de diagnose gesteld kon worden, zenuwslopende tijden waren het waarin je probeerde overeind te blijven. Soms namen mijn angsten toe. Wat als het een tumor in de hersenen zou zijn? Het waren allemaal vragen van, wat als…

Toen diagnose gesteld werd was het ook een soort van verlossing, wij gaan het weten,… eindelijk. Maar nooit had ik kunnen denken of nog maar inbeelden dat het dit zou zijn. Mijn man vroeg het nog aan de dokter; “Is dat niet iets voor oudere mensen?” Al snel kregen wij een heel duidelijke uitleg van wat inhield, waar je terecht kon voor hulp of om je verhaal eens te vertellen of gewoon contact hebben met lotgenoten en niet alleen voor mij, maar ook voor mijn man en ons gezin.

Kwaad en verdrietig dat ben ik geweest, ik had moeite om het te aanvaarden, ik was gewoon te jong bij de diagnose was ik vijftig jaar. Maar al die negatieve gedachten, het helpt je niet vooruit. Het was een soort van rouwproces waar ik en mijn gezin doorheen gingen.

Ontkennen doe ik het niet meer heel bewust ga ik met deze ziekte om. Ik ben nog steeds ” Maja” ik ben de vrouw van mijn man en de moeder van onze kinderen. Ik ben ook nog steeds bang voor de toekomst; stel je eens voor, dat ik mijn gezin vergeet. Maar hoe snel deze gedachten ook opzetten zo gauw berg ik hen weer op. Ik probeer het positief te bekijken. Door dankbaar te zijn voor alle hulp; voor de poetsvrouw die wekelijks komt voor de huishoudhulp die mij op zoveel zaken ontlast, bewondering heb ik voor deze mensen, want ook zij gaan mee in ons verhaal. Dankbaar dat mijn werk aangepast kon worden zodat de druk sterk verminderde, dankbaar voor mijn gezin, dankbaar dat ik het nu eindelijk kan benoemen. Ik ben Maja en ik heb jong dementie.

Door An De Bock

LAAT EEN REACTIE ACHTER