In stilte

0
2063

Een harde klap klinkt, gevolgd door het licht waar de meeste mensen blij van worden. Het is tenslotte oud en nieuw. De bel gaat. Ik zucht, weeeeeer kamer 25. Als ik de kamer binnenkom staat de mevrouw achter haar rollator en kijkt me met grote ogen verschrikt aan. Ik vraag wat er aan de hand is en of ik iets kan doen.

De mevrouw zegt dat ze zo geschrokken is van de klappen buiten en van het geschreeuw.
Ik luister en hoor inderdaad mensen joelen en feestvieren. In mijn beleving gewone normale geluiden van feestvieren maar voor deze mevrouw betekenen ze wat anders.

Het is net of ze terug zijn zegt ze, en ze pakt mijn hand. Ik loop met haar mee naar haar bed en laat haar zitten op de bedrand. Ik ga naast haar zitten en houd haar hand vast. Zo neemt ze me mee naar de winter van 1942. Ze verteld dat haar vader een jaar eerder is opgepakt door zijn werk bij de ondergrondse. Dat zij, haar moeder en haar broertjes alleen achter bleven. Dat haar vader na de oorlog terug is gekomen maar nooit naar hen is teruggekeerd. Hij was er, hij bestond ademde en leefde maar goed contact is er nooit meer geweest.
Ook heeft ze gezien hoe haar vriendinnetje, het jongere zusje en hun oma aan hun haren meegesleept zijn tijdens een razzia om nooit meer terug zijn gekeerd. Hoe ze honger geleden heeft en haar moeder in de hongerwinter ziek werd. Dat ze heeft moeten zorgen voor haar moeder en broertjes en op haar tiende jaar in een klap volwassen werd doordat mensen van haar eisten waar ze niet aan kon voldoen. Er is misbruik van haar gemaakt, ze is vernederd en heeft geleden.

En nu, op die ogenblikken dat mensen feestvierend vooruitkijken beleefd de mevrouw opnieuw het verleden en voelt weer de doodsangst van toen.

Ik voel me schuldig dat ik me een ogenblik ongeduldig voelde. Ik bedenk me dat de tragedie van deze vrouw elders op de wereld nog dagelijks gebeurd.

En daarom ben ik vanavond 2 minuten stil. Als eerbetoon aan deze vrouw, aan alle mensen die hebben geleden onder de verschrikking die oorlog heet. Omdat het verleden nog steeds leeft tijdens dodenherdenking.

geschreven door: Cynthia

LAAT EEN REACTIE ACHTER