Onderweg naar huis

0
2245

Hoe zou het zijn in een verdwaalde fase?  In alle eerlijkheid, mijn verbeelding heeft een loopje genomen. Uiteraard kan het zijn dat deze niet gelijk loopt met de waarheid. En als het ooit zo ver zou komen dat ik in een verdwaalde fase beland-ik hoop van niet-dan zal ik het waarschijnlijk ook niet kunnen navertellen-althans dat denk ik toch. Het is niet alleen mijn fantasie dat gebruikt is voor het volgend zorgverhaal, weken van observaties, luisteren naar wat niet uitgesproken werd, Louisa haar gelaatsuitdrukking vertalen in woorden, het is meegaan in haar verhaal  haar losse woorden in zinnen zetten. Meegaan in haar angsten in haar boosheid in haar verdriet. Gelijk golven haar bewegingen voelen en net op tijd er gewoon zijn zodat Louisa niet verdrinkt in al haar gevoelens.

Middenin een lange gang, daar stond ik zonder jas-waar is mijn jas! Leuk net nu het buiten aan het regenen is, heeft er iemand mijn jas gezien? Wat vervelend, mijn jas gestolen en ja hoor mijn fiets ook! Net nu, dit kon ik best wel missen! Moet ik doordat gure weer helemaal naar de politie gaan om een aangifte te doen. Hallo,… is daar iemand? Een kwartier zo lang sta ik hier. Mevrouw , ja u ,wat zit u naar mij te staren, denkt u nu echt dat ik het niet zag? En u meneer, waarom staat u voor mij? Wie mag u wel wezen? Wat zegt u, meneer hoe weet u mijn naam? Omdat ik hier woon? Absoluut niet! Ik sta hier al ruim een kwartier te wachten tot iemand mij een woordje uitleg kan geven. Verschillende zaken  moeten besproken worden. Wat zegt u; mag ik deze even van u opnoemen? Meneer, ik heb u goedkeuring niet nodig hoor! Luister; mijn jas is gestolen een lichtgroene van kleur en er is ook een kap aan en mijn fiets die is ook weg! waar ben ik en hoe geraak ik thuis? Simpel en duidelijk meneer, vertel het maar. Wat zegt u nu, mijn jas had ik niet aan? Denkt u nu echt dat ik met dit weer zomaar eventjes buitenga met alleen dit aan; een trui en een broek? U bent gek, weet u dat! En nee ik woon hier niet! Bewijs maar eens dat ik hier woon, gaat u dat doen? Ik ben benieuwd!  Goed ik ga met je mee naar mijn zogezegde kamer. Wat een lange gang zeg! En al deze mensen die hier rondlopen, wonen die hier? Ja? Echt! Ik in elk geval niet je gaat het zien, je gaat jezelf belachelijk maken.

“Mijn zogezegde kamer bevind zich op het einde van de gang althans dat denk ik toch want daar openende deze meneer een deur, bij het openen van de deur kwam er een tocht tegemoet.”

Wie doet er nu met dit weer een raam open weet u niet hoe koud dit kan zijn? Verluchting? Zegt u, is dat de naam van deze kamer? Het was even wennen, ik nam de tijd om alles in mij op te nemen; een bed was aanwezig het nachtkastje ook en een te kleine badkamer zonder douche. Voorlopig was ik nog niet overtuigd want er lag niets van gerief in de badkamer buiten de zeep en een tandenborstel maar ja, dat kan van iedereen zijn. Het was toen u naar de muur wees dat mijn hart oversloeg een foto,…van mij! En bij het openen van die grote kleerkast zag ik mijn kleren en mijn lichtgroene jas! En toen werd alles duidelijk, u bent de dief meneer, ja u hebt mijn jas gestolen en mijn fiets die heb jij waarschijnlijk ook! En toen vroeg u iets aan mij dat had u beter niet gedaan, wat was ik boos om deze woorden;  of ik niet wat vriendelijker kon zijn! Wat denkt u wel zeg!  Beeld je eens in hoe ik mij voel; sta ik middenin een gang met van die schilderijen aan de muur waar je waarschijnlijk niet veel voor betaald hebt-het geld was zeker op? Ja dat denk ik! Ruim een kwartier of nee het was een halfuur sta ik daar zonder jas  en  fiets. En u zegt tegen mij dat ik vriendelijker moet zijn! Vertel liever hoe ik hier wegkom. En waar gaat u nu naartoe, gaat u weg? En daar sta ik dan weer alleen maar geloof mij ik ga dit uitzoeken tot op de bodem, politie zal ingeschakeld worden hoort u mij!

Als er niemand is die mij kan helpen dan doe ik het wel alleen. Hoe geraak ik buiten? Voorzichtig doe ik de deur van de kamer open niemand te zien, terug de lange gang door en aan het einde van deze gang heb ik een lift gezien. Toen ik daar bijna was merkte ik andere mensen op. Wie zijn zij toch? Sommige  dragen een uniform, de politie die draagt dat ook. De lift met cijfers ik heb er verschillende uitgeprobeerd , natuurlijk stuk. De trap dan maar, en die deur gaat ook niet open. Ik voel het opkomen; de angst om opgesloten te zijn, ik roep en roep, nu moet ik geen uur wachten. De speciale eenheid snelt toe,  met zijn allen komen ze recht op mij af, en ik ben maar alleen! Ik ben gewoon bang, echt waar geloof mij ik wilde niet onbeleefd zijn, maar begrijpen jullie het dan niet?  Wat zeggen jullie? Ik versta het niet! Help mij dan toch! Angstig kijk ik om mij heen , mag ik u arm vasthouden vraag ik aan een mevrouw met een uniform en waar brengen jullie mij heen? Naar mijn kamer? Mag ik daar dan even op het bed gaan liggen?

Een spleetje tussen de gordijnen zorgde ervoor dat er zacht licht naar binnen glipte. Was het al ochtend? Had ik dan zo lang geslapen? Even een kijkje nemen op de gang, wat is het hier stil, zal ik even verder kijken, waarom niet waar zijn mijn pantoffels? Niemand te zien in heel de gang of wacht toch wel verderop ja hoor, ik zie een zacht licht schijnen het verlicht de duistere gang, ik ben wel opgelucht dat ik niet alleen ben. Mevrouw hoe laat is het, en waarom draagt u een uniform? Twee uur? Er is niet veel beweging voor een middag, ooh, is het nog nacht, en u bent een,… zegt het nog eens een verpleegster. Dan ga ik maar eens slapen. Wat vriendelijk van u dat u meeloopt het is dan ook zo een lange gang.

Hoe angstaanjagend was dat niet, wanneer je in bed ligt en je ogen nog moeten wennen aan een half verduisterde kamer en er plots iemand uit het niets vriendelijk goedemorgen zegt. Hoe bent u binnen geraakt? Met een sleutel? En hoeveel mensen hebben zo een sleutel! U komt mij wassen? dat denk ik niet dat kan ik zelf  en aankleden ook, wat denkt u wel! U gaat er toch niet op staan kijken? Ik heb honger éérst wil ik gaan eten, waar mag ik gaan eten? Mijn deur moet wel op slot, als ik er niet ben. Hier zitten dieven dat heb ik zelf gezien. Die meneer, van naast mij, die gaat dus overal binnen. Jullie moeten dat echt eens beter in de gaten gaan houden hoor.

Wat een lange gang, en daar moet ik zijn voor te eten. Mevrouw, excuseer; hoeveel moet ik hier betalen? Is dat al in orde gebracht? Door wie dan? Het is gratis, wat vriendelijk van u. De koffie smaakte, hartelijk bedankt voor de maaltijd , goedendag en tot ziens. Wat een drukte is het hier, iedereen loopt door elkaar en de mensen met een uniform gaan alle kamers binnen. Vlug iemand zoeken die mij kan vertellen hoe ik hier buiten geraak. Meneer, Kan u mij zeggen welke richting het is om naar huis te gaan. Wat zegt u, zijn de deuren nog dicht? En wanneer gaan deze dan open? Hallo,…ik vroeg iets? Niet gehoord. Aan deze gang komt gewoon geen eind, goedendag, kan u mij vertellen hoe ik thuis geraak?  Mijn ouders verwachten mij, ik had al lang thuis moeten zijn. Weten mijn ouders trouwens dat ik hier ben.  Mevrouw wat doet u nu? Een arm om mijn schouder leggen, het voelde wel goed aan, ik merkte plots hoe moe ik was, uitgeput in gedachten. Zuster ik weet het niet meer, zo verloren heb ik mij nog nooit gevoeld, alsof ik mijzelf verlies, wat gebeurt er toch? U nam mij mee naar de kamer dat de mijne zou zijn om kleren aan te doen. Mijn pyjama had ik nog steeds aan. U liet mij plaatsnemen in de badkamer en ik voelde het warme washandje over mijn rug gaan, wat deed dat deugd, herinneringen kwamen boven, het was bij het aankleden, dat ik in tranen uitbarstte. Sorry zuster, ik weet het weer. Dit is mijn kamer, mijn thuis.

Geschreven door An De Bock.

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER