Zij-instromers in de zorg (1): Sandra was monteur en is nu medewerker in de gehandicaptenzorg

0
3247

Nu er grote personeelstekorten zijn in de zorg, zijn zij-instromers meer dan welkom. In deze serie volgen we deze groep nieuwkomers, bij wie de liefde voor de zorg pas later is gegroeid. Hoe hebben zij hun keuze voor de zorg gemaakt? En hoe vinden ze het om in de zorg te werken? In deel 1 het verhaal van Sandra (43). Zij heeft jarenlang in de techniek gewerkt, maar werkt nu in de gehandicaptenzorg. ‘Werken in de zorg is mooi, maar ook zwaar.’

`Ik wist al vroeg dat ik bij de marine wilde. Toen ik zestien werd, heb ik daarvoor gesolliciteerd, maar ben afgekeurd. Dan maar de MTS, dacht ik toen. Ik zat met één ander meisje in de klas, maar zij is al snel afgehaakt. Toen ik net twintig was, heb ik mijn diploma voor energietechniek gehaald. Tot 2012 heb ik een technisch beroep gehad. Ik ben begonnen als monteur. Ik heb schakelkasten in elkaar gezet, installaties aangesloten en ook op de bouw gelopen. Vervolgens ben ik als werkvoorbereider aan de slag gegaan en heb ik op serviceafdelingen gewerkt. In mijn laatste baan was ik verantwoordelijk voor de shopsupport van de website Kieskeurig.nl, voor het beoordelen van webwinkels.

Vrijwilligerswerk in de gehandicaptenzorg

Omdat ik altijd parttime heb gewerkt, ben ik in 2003 gestart met vrijwilligerswerk in de gehandicaptenzorg. Ik ben terecht gekomen in een eetcafé voor mensen met een verstandelijke beperking. De vrijwilligers kookten voor de deelnemers. Daarna deden we activiteiten. Later ben ik ook via ’s Heerenloo vrijwilligerswerk gaan doen. De donderdag hield ik daarvoor vrij.

Burn-out

Tijdens mijn baan bij Kieskeurig.nl kwam ik in een burn-out terecht. De werkdruk was hoog en mijn functie was zo veranderd, dat het niet meer bij mij aansloot. Uit diverse gesprekken met de arboarts en HR bleek dat ik niet meer naar mijn oude functie terug kon. Mijn contract werd ontbonden en er werd mij een werk-naar-werktrjaect aangeboden. Ik heb veel vragenlijsten ingevuld, maar eigenlijk wist ik het zelf al wel. Ik wilde mij laten omscholen naar het gehandicaptenwerk.

38 jaar was ik toen ik die keuze maakte. Ik had al wel eerder met het idee gespeeld me om te laten scholen, maar het idee weer opnieuw naar school te moeten gaan, stond me tegen. Het is ook moeilijk te combineren met werk. Ik woon alleen en moet ook alle rekeningen betalen. Maar tijdens mijn vrijwilligerswerk vertelde een begeleider dat ze haar opleiding via NTI had gedaan. Uiteindelijk heb ik dat ook gedaan. Je bent thuis aan het studeren, maar moet wel stage lopen. Niet alle bedrijven zijn daar happig op, maar uiteindelijk kreeg ik de kans om stage te lopen bij Pluryn, op een woonvorm voor mensen met niet aangeboren hersenletsel en een lichamelijke beperking. Na driekwart jaar kreeg ik de mogelijkheid als bbl-leerling aan de slag te gaan op een groep met mensen met een ernstige meervoudige beperking.

Zeer ernstig meervoudige beperking

Ik werk nu met de doelgroep mensen met een zeer ernstig meervoudige beperking bij Abrona op een woongroep met oudere cliënten met een verstandelijke- en lichamelijke beperking. Het niveau ligt tussen de drie en negen maanden. Daarnaast zijn er ook andere bijkomende gedragsproblematieken.

Ik vind het ontzettend leuk, omdat het over de kleine dingen gaat. Dat ze uit zichzelf je hand vastpakken, naar je lachen. Dat hele spontane: je komt binnen lopen en krijgt zomaar een knuffel. Ik denk dat ik door mijn burn-out ook veranderd ben in mijn kijk op het leven. Wat ik geleerd heb, is dat bepaalde zaken niet belangrijk zijn. Ik had bij de  website een riant salaris. Maar het is belangrijker dat je je goed voelt bij de dingen die je doet en de keuzes die je voor jezelf kunt maken.

Personeelstekort

Werken in de zorg is mooi, maar ook zwaar. Het is hard doorwerken. Vooral op dagen dat de telefoon niet stilstaat, denk ik wel eens: ik kom uren tekort. Ook is het verschrikkelijk moeilijk voldoende personeel te vinden. Op elke groep is er wel een vacature die maandenlang openstaat. Sinds kort start de organisatie met een traject om zij-instromers op te leiden, ze zijn daar niet de enige in.

Techniek in de zorg

Ik denk niet dat ik ooit nog terug zal gaan de techniek in, maar wat mij wel interesseert, is de techniek die bij de zorg komt kijken, zoals de inzet van zorgrobots. Dat volg ik met grote interesse. We hebben zelf ook zo’n klein robotje op de afdeling, met een plantje op haar hoofd, die cliënten eraan herinnert op te staan, te gaan eten en koffie te drinken. Mijn achtergrond in de techniek helpt soms wel bij het logisch redeneren en het out-of-the-box-denken. Ik merk ook dat ik zo naar situaties met cliënten kijk. Als het een niet werkt, wat dat wel? Je wordt er creatief in om bepaalde dingen op te lossen. En als iets stuk is, word ik er natuurlijk ook bij geroepen. ‘San, hij doet het niet, kun jij er eens naar kijken?’

LAAT EEN REACTIE ACHTER