IC-verpleegkundige George Mensink: ”Stilte kan moordend zijn, als je aan de beademing ligt”

0
1484

George Mensink werkt als verpleegkundige op de intensive care afdeling van een ziekenhuis. Dit combineert hij met zijn werk als klankkunstenaar en muzikant. Een hectisch bestaan, waar hij veel energie uit haalt. ´Je ziet dat muziek werkt, dat het echt iets met mensen doet.´

De ene nacht staat hij aan het bed van een doodzieke patiënt, om vervolgens in de auto te stappen, op weg naar een optreden of een klankworkshop. Een bijzondere combinatie? George vindt van niet. ‘Voor mij is het de normaalste zaak van de wereld. Vanaf mijn tiende jaar ben ik bezig met de muziek. Op mijn 25e jaar ben ik de de verpleging in gegaan. Van muziek kun je heel moeilijk leven, daar kwam ik al snel achter. Ik heb een beetje een tegendraadse stijl.’

Hij verzamelde andere creatievelingen om zich heen en daaruit ontstond een elektrisch punkbandje. ‘We waren erg ruig in die tijd’, blikt hij terug. Daarna kwam zijn leven in rustiger vaarwater terecht. Het punkbandje werd opgedoekt, hij trouwde en kreeg kinderen. Muziek verdween naar de achtergrond, tot hij acht jaar geleden begon met het organiseren van festivals. ‘Collega’s vonden het apart. Ze hadden een collega die rare geluiden maakte en optrad in Istanbul en Stockholm. In een korte tijd heb ik door half Europa opgetreden. De ene week zat ik in het buitenland, dan draaide ik weer een blok nachtdiensten. Het was moordend, maar wel ontzettend leuk.’

De experimentele muziek verruilde hij voor meditatieve muziek, een scene waar hij nog steeds in zit. ‘Ik ontwikkelde mij ook als mens. Voor mij is het belangrijk dat mensen het geluid ervaren. Op experimentele festivals zit je toch vooral met pratende mensen.’ Hij heeft een opleiding tot klanktherapeut gevolgd. ‘Ik geef klankmassages, met klankschalen die je op het lichaam zet, waardoor je jezelf kunt ontspannen. Het doet echt iets met mensen. Soms zie ik ze schuchter komen en gaan ze breed lachend weg. In Duitsland zijn ze er al ver mee. Klanktherapeuten werken daar samen met ziekenhuizen. In Nederland is het in opkomst, maar het is lastig om het van de grond te krijgen. Ik probeer te regelen dat het vergoed wordt door de ziektekostenverzekering.’

Hij werkt met trommels die een speciaal geluid geven, vanwege de zware bas die erin zit. ‘Je ziet dat het werkt en dat het iets met mensen doet. De geluiden en de ritmes tillen je naar een ander plan, omdat je in trance raakt door de bewegingen en repeterende klanken. Je neemt mensen echt mee op een klankreis, naar een punt waar het lekker vertoeven is.’

De workshops, festivals en optredens die hij geeft, combineert hij met een baan van 32 uur als intensive careverpleegkundige. ‘Soms heb ik in het weekend twee optredens. Of ik moet gelijk door naar mijn werk. Het is wel pittig, maar op de een of andere manier sleep ik mij er altijd doorheen.’ Dat hij voor een uitzendbureau werkt in plaats van in dienst van een ziekenhuis, was dan ook een bewuste keuze. Het geeft hem veel vrijheid. ‘Tot nu toe is het altijd gelukt het te combineren, al heb ik een keer een concert af moeten zeggen. Ik kwam er te laat achter dat ik een late dienst had.’

Soms vragen mensen zich af hoe hij het volhoudt om al die ballen in de lucht te houden. ‘Het is mijn drive, de basis van mijn leven. Als ik muziek maak, voelt dat voor mij als een vrije avond. De gesprekken na afloop zijn ook leuk: het is mooi als mensen ervan hebben genoten. Ik accepteer dat ik af en toe een korte nacht heb. Soms ben ik laat thuis. Maar mijn werk mag er zeker niet onder leiden, ik moet mijn aandacht erbij houden. Af en toe komt de man met de hamer langs, dan hang ik een dag voor de buis. Dat kan ook: ik heb genoeg vrije tijd.’

Ook op professioneel gebied levert de passie voor muziek hem voordelen op. ‘Bij mijn huidige werkgever heeft het ertoe geleid dat ze mij andere taken willen toeschuiven. Omdat ik festivals heb georganiseerd en veel heb gereisd, zeggen ze: je kunt meer dan verplegen. Ook het verplegen vind ik hartstikke leuk. Ik vind het bijzonder om met mensen om te gaan. Je ziet de pijn, de emoties. Het is uitdagend om daar secuur mee om te gaan. Het IC-werk stimuleert mijn denken. Je krijgt te maken met instabiele patiënten. Ik vind het interessant om met de artsen mee te filosoferen over hoe je een probleem kunt tackelen. Er speelt ook een stukje sensatie bij: ik ben echt een adrenalinejunkie, zoals bij de meeste ic’ers zo is. Tijdens mijn werk als ic-verpleegkundige, heb ik een hoop mensen dood zien gaan. Maar ik heb ook veel mensen helpen te revalideren. De eerste stappen die je met iemand doet, zijn erg bijzonder. Als iemand weer zelfstandig kan staan en je bedankt, uit de grond van zijn hart, dat hij dankzij mij op zijn benen kan staan, dan raakt mij dat. Door de jaren heen word ik weker, het grijpt mij meer aan. Maar niet in de negatieve zin van het woord, ik vind het mooi. Als ik het uniform uittrek, laat ik het ook op het werk. Ik kan mijn werk daar laten.’

Zijn werk en muziek, ziet hij niet als losstaand van elkaar. Ze liggen eerder in elkaars verlengde. ‘Wat ik op mijn werk leer, kan ik op de worskhops toepassen en wat ik daar leer, kan ik op het werk integreren. In het ziekenhuis maak je veel mee qua gesprekstechnieken en emoties, wat ik weer kan gebruiken en in de workshops. Klankmassages zijn therapieondersteunend, je laat mensen ontspannen en bent toch welbevinden bevorderend bezig. Mijn ideaalbeeld is dat alternatieve vormen van genezing de medische wereld gaan ondersteunen.’

Hij is in gesprek met een ziekenhuis, om meer te gaan doen met klanken en muziek op de intensive care. ‘Er zijn heel rustgevende klanken. Als je ziet wat er op de IC aan lawaai is.. Stilte kan moordend zijn, als je aan de beademing ligt. En als je de hele dag het nieuws hoort, brandt ook je kop door. Als je harmonische klanken hoort, kan dat afleiding bieden. De aandacht wordt verlegd van de stilte die eenzaamheid met zich meebrengt. Er zijn ook onderzoeken gedaan met ECG’s, dat klanken je mentaal naar een ander vlak tillen.’

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER