Zorg geven aan de zorg

0
1006

Achter al het verdrietige, het complexe, het pijnlijke, de drukte ,.. ligt er een zuivere schoonheid en schuilt er zo veel  moois. En ook al zijn de dagen niet perfect, het is vaak werken aan een topsnelheid en zucht je wel eens. Ondanks dit alles blijf je er steeds voor gaan en zorg je ervoor dat deze hectische momenten niet al te opvallend zijn voor je bewoners of patiënten.

Weet u dat ik het waardeer. Alle dagen brengt u een bezoek aan uw man. Probeert u het gemis en de eenzaamheid van thuis op te vangen door in de vroege namiddag langs te komen. Laat u mij mee genieten van alle grappige anekdotes over vroeger. Vraagt u of u mij niet even kan helpen met het tafelgebeuren. U geeft aandacht aan andere bewoners wanneer u merkt dat het werktempo iets hoger ligt. En na dit alles, net voor het slapen gaan, gaat u naar huis. Maar niet alvorens u mij hebt gezien en mij een slaap wel wenst.

Weet u,  hoeveel warmte u mij geeft. Door gewoon even halt te houden en te vragen hoe het met mij gaat. Als antwoord neemt u alleen genoegen met de waarheid. Verbergen kan ik het niet. U ziet het. Ik ben ook maar een mens met gevoelens, en net hierdoor merkt u wel eens als het een beetje minder gaat, of juist het tegenovergestelde.

Weet u, mijn lieve bewoner. Dat ik mijn lach echt niet kon onderdrukken toen u zelf voor de animatie zorgde. Nadat ik te horen kreeg dat er niets voorzien was van ontspanning. U nam met veel plezier deze taak ter harte. U ging helemaal op in de door u uitgevonden turnoefeningen. Uitbundig en tot groot jolijt van de andere bewoners liet u zien hoe vlot u uw armen kon strekken. Armen omhoog en armen weer naar beneden, u ging maar door tot er bij u een schaterlach ontstond. Het was de beste animatie ooit.

Weet u, dat ik het even moeilijk kreeg. Toen u mij riep. ‘Zuster stop even, laat alles vallen en ga zitten. Ik zie het wel. Ik vind dit zo erg, al dat harde werken. En het is ook niet altijd makkelijk. Sommige mensen hebben toch wel veel zorg nodig. Dus stop maar even en kom gewoon bij mij zitten. Hier in mijn zetel. Rust daar maar even uit.’

Weet u, dat ik elke keer geboeid luisterde. Naar de vele  familieverhalen. Ik weet wie de achterkleinkinderen zijn -de jongens doen het zo goed op school. En  waarom het niet zo boterde met uw kleizoon -hij heeft een nieuwe vrouw. Denkbeeldig kon ik tijdens een feest zo aanschuiven aan tafel. U hoefde zelfs niemand voor te stellen. Door uw verhalen kende ik iedereen.

Weten jullie, lieve familieleden. Dat ik dankbaar ben om deel te mogen uitmaken in jullie bijzondere verhalen. Jullie laten mij meegenieten in al deze uitbundige vertellingen van blijde gebeurtenissen over verjaardagsfeesten tot trouwpartijen. Maar daarnaast geven jullie mij ook een kans om stil te staan als het even niet zo goed gaat. Dit maakt dat al  het mindere, het moeilijkere aspect van de zorg, de moeite waard blijft.

geschreven door: An De Bock.

 

 

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER