Afscheid

0
1122

Dat ging het zijn, een dag van rust. Althans, dat waren mijn voornemens die ochtend. Het was een zak met fruit van de plaatselijke markt, die mij tot andere gedachten bracht en naar het woon-zorgcentrum.

Een verrassing, dat was het zeker niet, toen ik het te horen kreeg en je achteruit ging. Ertegen vechten, dat deed jij zeker. Uit alle macht probeerde je overeind te blijven. Vandaag was het anders. En net daarom kwam ik even langs (het fruit was eigenlijk maar een excuus, het was een voorgevoel dat ik je anders niet meer ging zien).

Het was tijdens het verzorgen van jou, dat mijn gedachten meermaals afdwaalden. Aan de rand van je bed kreeg ik een voorstelling van vroeger; hoe ik je leerde kennen en dat dit niet altijd even makkelijk was door de vergevorderde dementie. Het was aftasten naar je gevoel dat heel snel kon veranderen. Het ene moment mompelde je en dan plots was je weer heel helder. Het vele wandelen door de gang, arm in arm en jij die verwonderd rondkeek naar de schilderijen aan de muren en de foto’s aan de deuren. Het waren dagen waarin jij mij met momenten makkelijk toeliet in je verhaal, maar daarnaast waren er ook momenten waarop jij je volledig voor me afsloot. Op deze dagen van vastberadenheid haalde ik al mijn verbeeldingskracht naar boven. Het was meedwalen en staren. Samen kijken naar de vele foto’s in je kamer, waarvan jij de mensen die erop prijkten niet meer kon benoemen. Graag had ik geweten wie deze mensen waren en welke betekenis zij hadden in jouw leven. Ergens kan ik het me wel voorstellen want iedere keer zag ik vanuit mijn ooghoeken jouw lach.

Tijdens het verzorgen zocht je mijn hand en verstrengelde ik mijn hand in de jouwe. Je ademhaling was trager, je ogen dwaalden. Mijn arm legde ik om je heen, probeerde het jammeren te sussen en toen kwam het moeilijke; jou loslaten.

Nog steeds ben ik op zoek naar de juiste woorden. Het doet pijn, het doet mij verdriet maar de woorden dankbaarheid blijven overeind. Dankbaar dat ik jou leerde kennen, dankbaar voor alle momenten samen met jou, dankbaar dat jij mij toeliet.

Slaap zacht lieve vriend.

Geschreven door An De Bock

LAAT EEN REACTIE ACHTER