De slappe lach

0
1656

Oktober 2016

Op zijn bord lag een dubbele boterham met gebakken ei en hij zat er schaterend naar te wijzen. Hij had gewoonweg de slappe lach. Waarom wisten we niet. Het brood was slap geworden, zodat ik het maar in stukjes sneed en hem hielp met eten.

Na iedere hap barstte hij weer in lachen uit. “Hebben ze lachgas in het ei gedaan?”, vroeg ik hem.

“Wie weet.” En weer schoot hij in de lach. Bij mij werkte het aanstekelijk, terwijl de rest van de bewoners met doodernstige gezichten verder aten.

Na het eten bracht ik hem, vanwege alle prikkels, naar zijn kamer. Daar kantelde ik zijn stoel zodat hij even kon rusten. Ik pakte de cd van Wim Zonneveld zodat hij naar de liedjes kon luisteren. “Straks breng ik je nog wat te drinken.”

Met het glas drinken in mijn hand liep ik zijn slaapkamer binnen. Ja, hoor hij had dorst, maar niet het geduld om te drinken. Hij nam één slok en prikte toen met zijn vinger in mijn blote onderarm.

“Wat is dat?”
“Dat is mijn arm.”
Daarna prikte hij in mijn blote bovenarm. “En wat is dat?”
“Dat is ook mijn arm.”
“Vind je dat niet raar?”
“Nee hoor. Dit is jouw arm”, en ik weest naar zijn arm. “En dit is mijn arm. Jij hebt er twee en ik ook.”
“Toch vind ik het raar. Kijk, daar hadden ze net eieren gelegd en daar ook en daar was het per ongeluk.” Hij schoot weer in de lach en keek mij olijk aan.
“Dat kan gebeuren, dat ze dat per ongeluk doen. Je was er toch niet boos over?”
“Nee, hoor waarom zou ik?”
“Wil je nog een slokje drinken?”

Geschreven door Wilma

LAAT EEN REACTIE ACHTER