Molly

0
1266

Ergens in de jaren 90 maakte ik als verzorgende deel uit van het thuiszorg-team dat de zorg droeg voor Mevrouw van W met dementie, weduwe van een Dominee en haar enige geadopteerde kind, een dochter, was op 18 jarige leeftijd verongelukt. Mevrouw had hier nog veel verdriet van.

Een lichtpuntje in haar bestaan was een rode kat genaamd Molly. Ze voerde hele gesprekken met hem. Toen hij overleed, is er in overleg tussen de contactpersoon van mevrouw en het team besloten een andere kat uit het asiel te adopteren en dat wij ook een deel van de zorg op ons zouden nemen. Zo geschiedde. We adopteerden Molly 2; een grijze cyperse. Mevrouw zat veel met de kat op schoot; hij verzachtte haar eenzame bestaan.

Maar ook Molly 2 werd ouder en een nierpatiënt. Ondanks de goede zorgen vond ik hem op een ochtend overleden naast de verwarming. Mevrouw lag nog in bed dus had het nog niet opgemerkt. Heel voorzichtig heb ik het haar verteld, Molly opgepakt en in haar armen gelegd, waarop zij snikkend zijn naam riep en hem koesterde. We hebben de tijd genomen om afscheid te nemen, hem in een doosje gelegd , wat mooie woorden gesproken en ’s middags heb ik Molly opgehaald en belooft hem op een mooi plekje te begraven; naast mijn eigen poezenkinderen. Ondanks de verdrietige situatie ben ik blij dat ik haar op deze manier mocht begeleiden. Mevrouw is al twintig jaar geleden overleden, maar nóg zie ik haar zitten in haar blauwe ochtendjas met Molly op schoot.

Geschreven door Sonja

LAAT EEN REACTIE ACHTER