Stages in de zorg (deel 2) “Personeelstekorten worden opgevuld met stagiaires”

0
210

De werkdruk in de zorg is hoog, en dat kan ten koste gaan van de begeleiding van stagiaires. Frits doet de MBO-opleiding Verpleegkunde. De eerste drie jaar verliepen vlekkeloos, maar in het laatste jaar ging het mis. En hij is niet de enige, zo blijkt uit de talloze reacties die hij heeft ontvangen op zijn Facebookpost. Dit is het tweede deel van de serie over stagebegeleiding in de zorg.

De eerste jaren van zijn opleiding verliepen soepel. Probleemloos ging hij door de theoretische vakken en de stages heen. Maar dat veranderde in het vierde jaar, toen hij stage liep op een ouderenafdeling en later op een afdeling in de psychiatrie in combinatie met somatiek. Op de locatie waar hij stage liep, werden ook vijf klasgenoten geplaatst. “We kregen zoveel negatieve feedback, dat we aan onszelf begonnen te twijfelen. Dat is vreemd, want de eerste drie jaar zijn we goed doorgekomen. Er is gezegd dat we goede verpleegkundigen waren.

Pittige kritiek

Hij kreeg pittige kritiek te verduren. “Je weet niet hoe je met mensen om moet gaan, werd mij gezegd. Drie jaar kan ik het wel, maar opeens niet. Ik heb een conflict gehad met mijn werkbegeleider en haar erop aangesproken dat ze mij aan het afbranden was.” Hij vond zelf dat hij wel goed met de cliënten overweg kon. “Ik werd ook afgekraakt waar ze bij waren. Bij het opstaan, vroeg ik of ze goed geslapen hadden. Daar werd op aangesproken, dat zou onprofessioneel zijn. Maar de cliënten zeiden: hij is gewoon een praatje aan het maken, dat doen we toch iedere dag?”

Overplaatsing 

“Ik merkt dat ik het niet meer trok en vroeg overplaatsing aan.” Hij bleef binnen dezelfde zorginstelling, maar werd overgeplaatst naar een andere locatie. Maar ook daar was het niet veel beter, wat hij ook al van een klasgenoot had gehoord. “Ik was nog geen drie weken daar, of ze begonnen al te fitten. Ik had ook al van een klasgenoot begrepen dat ze daar huilend was weggegaan. Maar ik had toch zoiets van: ik ga het aan. Tot een toenmalige vriend zei: stop ermee, dit kan gewoon niet meer. Toen hebben we toch maar de rechtsbijstand ingeschakeld.” Met succes: hij won de zaak, maar hij wilde er niet meer verder gaan om zijn stage af te maken en ging op zoek naar een andere plek om stage te lopen. Ook daar ging het mis: eerst leek het voortvarend te gaan, maar van de een op de andere dag functioneerde hij niet meer.

Herseninfarct

“Later heb ik een herseninfarct gehad. De neuroloog zei dat het van de stress kwam, daardoor heb ik een hoge bloeddruk gekregen”, vertelt hij. Nog steeds herstelt hij van de gevolgen. Of hij ooit zijn opleiding af kan maken, is nog maar de vraag. “Ik ben zo bitter: ik zat bijna tegen de diplomering aan. Ik zou zo graag verder in de zorg willen. Je werkt met je hart. Ik zou mij niet anders kunnen voorstellen.”

Hoge werkdruk

Hoe komt het, dat beide stages mislukt zijn? “De werkdruk is te hoog. Er is te weinig personeel in de zorg. Leerlingen worden afgebrand, dat is een cultuur. Je hoort en ziet het overal. Ik heb me kwetsbaar opgesteld door op een Facebookpagina voor zorgpersoneel te vertellen over mijn stage-ervaring. Daar zijn heel veel reacties opgekomen. Het is niet normaal wat er aan pb-berichten is binnengekomen. 39 personen hebben mij een heel verhaal geschreven.”

Onderbezetting van personeel 

Wat hem opvalt in al die verhalen, is dat de slechte bejegening van stagiaires te maken heeft met onderbezetting. “Personeelstekorten worden opgevuld met stagiaires. Die hoef je niet te betalen, maar ze zetten zich wel voor honderd procent in. Je hebt er dus een gratis kracht bij. Stages worden ook verlengd om die reden. Er wordt dus erg misbruik van gemaakt. En als je je grenzen aangeeft, wordt dat als niet professioneel gezien.” Frits benadert nu actief allerlei media en de politiek, waarbij hij wordt bijgestaan door twee bevriende juristen, om aandacht te vragen voor dit probleem.

LAAT EEN REACTIE ACHTER