Daphne stapte uit de zorg: “De knoop doorhakken heeft drie jaar geduurd”

0
6108

De werkdruk in de zorg is hoog. Zo hoog, dat sommige medewerkers overwegen te stoppen voor het te laat is en ze met een burn-out thuis zitten. Voor Daphne Engelke (44) pakte die beslissing goed uit. Ze heeft nu meer tijd voor zichzelf en het gezin.

“Ik heb heel lang in de gehandicaptenzorg gewerkt, vanaf mijn 24e tot vorig jaar, met een kleine tussenpauze van wat ander werk. Ik heb als cliëntbegeleidster gewerkt en als coördinator om collega’s te kunnen ondersteunen. De laatste paar jaar heb ik samen met een team een programma ontwikkeld waarmee collega’s een persoonlijk plan voor cliënten kunnen schrijven. Ik heb hen getraind en uitleg gegeven. Daardoor was ik weer meer betrokken bij de werkvloer.

De kleine tussenpauze kwam  doordat ik veel met cliënten met gedragsproblemen en autisme werkte. Ik heb een klap gehad op mijn hoofd, daardoor een hersenschudding opgelopen, die later uitliep op een burn-out. Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan en  ben ik toch weer terug gegaan in de zorg, maar niet met cliënten met gedragsproblematiek.

Burn-out

Eerst had k een hersenschudding en ben ik wel zes maanden uit de roulatie geweest. Ik heb afscheid genomen in de zorg en ben als intercedente gaan werken. Daar kreeg ik een burn-out doordat ik de klap niet goed verwerkt had. Ik durfde niet meer over straat. Het plan was dat het beter zou gaan, maar dat is niet gelukt. Uiteindelijk ben ik dus toch weer teruggegaan in de zorg en op een groep terechtgekomen waar ze je niet slaan of dreigen te slaan. Maar vorig jaar heb ik mijn ontslag ingediend om verschillende redenen; omdat de groeimogelijkheden niet groot zijn in de zorg. Wat ik deed, trainingen geven, liep op z’n einde. En ik merkte dat ik zo ontzettend heen en weer geslingerd werd tussen mijn gezin, het werk en de drang om mijn eigen bedrijf verder uit te breiden. De knoop doorhakken om ontslag te nemen dat heeft heel lang geduurd, een periode van drie jaar.

Bloemen van vilt

Mijn bedrijf heet De Viltbloemist. Ik maak bloemen van vilt voor bruiloften, begrafenissen, bedrijven enzovoort. Het is begonnen als uitlaatklep en uiting van creativiteit, maar ik heb gemerkt dat er veel meer plezier en geluk voor mij in zat. Na twee jaar soebatten heb ik de beslissing gemaakt dat ik echt voor mijn  bedrijf ga , ook omdat mijn zoon veel zorg nodig heeft. In een werksituatie moet je er gewoon zijn. Ik werkte onregelmatig, dat brak mij op. Ik werd er af en toe verdrietig van hoe de zorg in elkaar zat, dat ik van collega’s hoorde of we niet terug konden naar het koffie drinken met de mensen, in plaats van alles registreren. De uren die ingezet worden, zijn steeds minder, de werkdruk ligt gewoon hoog. Dat kun je heel lang naast je neer leggen, maar op een gegeven moment kon ik dat niet meer . Het was echt een combinatie van factoren. Wat ik ook lastig vond, was dat er niets veranderde. Toen ik stopte op de groep waar ik gewerkt had en later terug kwam, was alles hetzelfde gebleven. Het is nodig dat je de groei kunt blijven zien bij mensen met een verstandelijke beperking. Ik zag op een gegeven moment de kleine dingen niet meer. Ik vind dat deze mensen het zo verdiend hebben dat je altijd vol passie en liefde het werk blijft doen.

Dat ik gestopt ben, is de beste beslissing ever, vooral als ik naar mijn gezin kijk en naar mezelf. We hebben meer geluk en meer stabiliteit gekregen. Daarmee hebben we ook de keuze gemaakt om te zeggen: We gaan niet meer iedere maand uit eten. De luxe dingen zijn eraf, maar dat maakt ons verre van minder gelukkig, omdat je ook minder afhankelijk ben. Ik hoef niks en daardoor werk ik harder voor mijn eigen bedrijf. Toen ik net gestopt was met werken, kon ik met zo’n verkrampt gevoel wakker worden. Het heeft een maand of zes geduurd voor dat weg was. Ik heb nu zoiets van: rustig aan. Ik weet van mezelf dat ik  wel efficiënt kan werken, maar die onrust in mijn lijf is weg.”

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER