Yvette werkt als zzp´er in de zorg “Ik werd uit het zelfsturende team gestemd”

0
2477
Zelfsturend

Het aantal zzp’ers in de zorg is sterk toegenomen. Yvette van Leeuwen werkt drie jaar als zzp’er in de zorg. De sfeer was niet goed in het zelfsturend team; ze kwam overspannen thuis te zitten en maakte de keuze om als zelfstandige verder te gaan. Ze had geen andere beslissing willen maken, vertelt ze.

Je werkt als zzp’er in de zorg, hoe gaat dat precies in z’n werk?

“Dit is mijn derde jaar. Ik werk voornamelijk via bemiddelingsbureaus en heb ook een klant gehad in de terminale zorg. Bij een grotere organisatie vinden ze het toch fijner als het via bemiddelingsbureaus gaat.”

Waarom heb je voor het ondernemerschap gekozen?

“Ik had dit veel eerder moeten doen. Ik heb een hele nare ervaring gehad tijdens mijn opleiding verpleegkunde. In de opleiding en thuis liep het niet goed, ik had dus aan twee kanten stressfactoren. Op een gegeven moment liep ik tegen overspannenheid en zelfs een burn-out aan. Het team had er geen begrip voor. We waren een zelfsturend team dat is samengesteld uit meerdere wijkteams, daar kwamen nieuwe teams uit. Terwijl ik in de Ziektewet thuis zat, zijn die nieuwe teams gevormd. Doordat ik thuis zat, drukte ik op de kosten en moesten ze steeds vervanging zoeken. Daardoor stemden ze mij eruit. Maar ik was leerling en zat in de Ziektewet, dan mag je het contract niet zomaar beëindigen. De hele werksfeer was niet leuk meer. Met veel pijn en moeite en tegenwerking heb ik de opleiding afgemaakt. Via het UWV kreeg ik het aanbod te starten als zzp’er, met ondersteuning van het UWV erbij, waarbij ik de zekerheid had dat ik terug kon vallen op mijn uitkering. Zo ben ik gaan zzp’en. Dat beviel goed en gaat steeds beter.”

Is dat niet een heel onzeker bestaan?

“Het is meer zo dat je over die drempel van onzekerheid moet gaan. Normaal doe je een sollicitatiegesprek en ben je aangenomen, nu ben je steeds opnieuw aan het solliciteren en jezelf aan het verkopen. Ik ben degene voor die opdracht, jullie moeten mij in huis halen. Vooral in het begin was dat best lastig, omdat ik geen ervaring als verpleegkundige had, maar wel als verzorgende. Daar moest ik mij overheen zetten. Na afloop van een opdracht vraag ik feedback, zodat ik kan bijsturen. Eén van mijn goede kwaliteiten is bijvoorbeeld mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Zo leer je steeds meer over jezelf kennen.”

Wat zijn voor jou de voordelen van het zzp’en? En de nadelen?

“Het voordeel is dat ik veel vrijheid heb wanneer ik werk, dat het goed te combineren is met het gezin. Als ik geen nachtdiensten of weekenden wil draaien, geef ik aan dat ik dat niet wil. Dat geeft veel vrijheid, vooral met vakantiedagen. Het nadeel is dat als je voor langere tijd een opdracht hebt, en je net goed je draait hebt gevonden en een klik hebt met het team, dat ineens ophoudt. Je moet steeds weer afscheid nemen. En je moet steeds zelf in de gaten houden of je nog vakbekwaam bent en je handelingen op orde houdt. Gelukkig zijn er bemiddelingsbureaus die dat ook bij houden, dat je een skillsbureau hebt of met iemand kunt mee lopen.”

En hoe zit het met de belastingen? Die schrikken veel mensen af om zzp’er te worden.

“De belasting gaat naar de accountant. Een keer in de drie maanden stuur ik alles op naar de accountant. Ik zou het ook een keer per jaar kunnen doen, maar ik denk niet dat ze daar zo blij van wordt.”

Het aantal zzp’ers in de zorg is sterk toegenomen. Waardoor komt dat, denk je?

“Ik denk dat het komt door de hoge werkdruk en dat de zorg niet meer zo goed betaald als vroeger. Er is veel in de ORT gesneden. En sinds alles zelfsturend is, blijkt ook dat de uren in een potje verdwijnen, maar als je ze nodig hebt, staat alles in de minuren. Ik denk ook dat het aantrekkelijk is in de maatschappij om jezelf niet meer als persoon te zien, maar als een bedrijf. Dat is een soort hype, of het nu in de zorg is of dat je armbandjes verkoopt via Marktplaats.”

Tenslotte; wat vind je het mooie aan je werk?

“De dankbaarheid die je van de cliënten krijgt. Ze krijgen veel mee van wat er op de media gezegd wordt: dat de druk hoog is, dat er weinig personeel is, wat er mis is. Dat maakt ze heel onzeker. Als er dan toch iemand is die de tijd voor ze neemt, die niet als een wervelwind door hun huis gaat, als je mensen laat zien dat er rust is, dat het ook anders kan, de dankbaarheid die je er voor terugkrijgt, vind ik het allerleukst. Als ik moet kiezen welke setting, vind ik de thuiszorg het leukst, omdat je dan bij de mensen thuis komt. De kinderen zijn er groot geworden, er is veel plezier geweest maar ook verdriet. Elk schilderijtje dat er hangt, heeft een verhaal. Ik kan me niet voorstellen dat je daar om een praatje verlegen zit. Zodra ze naar een verzorgingstehuis gaan, moeten ze veel van de inboedel en ook mooie herinneringen wegdoen.”

 

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER