Zelfgecreëerde werkdruk

0
2643

Ik werk in een WZC, heb een week geleden ontslag genomen als zorgkundige. Ik heb een totaal andere visie gekregen wat er gaande is in de zorg. Ben vooreerst altijd landbouwer geweest, heb me daarna omgeschoold tot zorgkundige.

Ik bekijk de zorg nog altijd zoals ik het deed als landbouwer ( de natuur maar nu evenzeer onze innerlijke staat, Darwin). De psychologie van onze zijnstoestand, die ik me eigen maakte door zelfstudie, ondersteunde me daarbij maar het brak me soms ook in twee, dit laatste ebt nu meer en meer weg . Recent nam ik er wat negentiende -eeuwse filosofie, godsdienstpsychologie bij.

Waar zijn wij nog mee bezig in de zorg, ik wil ook niets afbreken. Het is nu zoals het is maar er moeten stappen ondernomen worden. De vele ontslagen, mensen die zelf opstappen of het psychisch leed die er heerst is er niet meer te beschrijven. De werkdruk zeggen ze, voor mij is het nu heel duidelijk geworden dat er meer aan de hand is. Ik benader alles vanuit een andere invalsbasis. Ik bekijk het nu de ene keer vanuit het boeddhisme, om weer vervolgens in hetgeen wat Kierkegaard aanhangt (existentiefilosofie), hierbij stopt het niet vele anderen neem ik tot leidraad . Het is een automatisme geworden. Eigenlijk mogen wij onszelf niet meer zijn in de zorg, we moeten ons aan heel veel onderwerpen anders worden we afgewezen door de leidinggevende of we worden overladen met schuldgevoelens. We moeten verantwoordelijkheden op nemen, gaan we weer te ver dan krijgt je het verwijt dat de samenwerking van het team eronder lijdt of je communiceert slecht .

Waarom worden wij zo beknot, voelen wij ons misschien schuldig en nemen we het zomaar aan als waar om in de hoop niet afgebroken te worden. Leven wij niet massaal in de illusie perfect te moeten zijn wat nooit haalbaar is. Het zijn innerlijke processen die we niet door hebben maar het deelt onszelf als individu op in twee (dualiteit), wat moet je nog doen om goed te doen. Het is een innerlijke drukte van je welste. Ik probeer via individuatie ( Yung) de collega’s te bereiken, het werkt perfect. Ze voelen zich begrepen maar de leidinggevende voelen zich in de wind gezet. Ik heb vele pogingen ondernomen hen te overtuigen van mijn wilskracht maar het is tevergeefs. Het is de werkdruk zeggen ze, en ja hoor iedereen is er weg mee ( conditionering). Natuurlijk ga ik niet alles beginnen verklaren, er is ook werkdruk ( onderbezetting) maar je mag niet alles onder de noemer werkdruk plaatsen, om er onderuit te komen.

Freud beschrijft dat wij allemaal over onderdrukte, onbevredigde lusten beschikken afkomstig vanuit de kinderjaren die we nu onbewust projecteren op bijvoorbeeld de werkvloer om zo via een omweg aan behoefte bevrediging te doen maar dan stel je vast dat wij elkaar beginnen aanvallen( wij zijn subjectieve wezens), het psychisch leed volgt eruit. Om vandaaruit te moeten presteren ervaren we natuurlijk werkdruk, nog iets erboven op ( zo wordt het op den duur te veel). Voor mij is dit louter een schuilnaam ( die werkdruk) geworden. Het onbewuste schrijft boekdelen. Eigenlijk wil ik dat er in eerste instantie niets verandert in de zorg maar er moeten dringend stappen ondernomen worden. Ik alleen kan het niet, maar samen een route uitstippelen via een andere invalsroute zou wonderen kunnen verrichten. Verandert er niets dan staan we binnen de kortste keren met een groot probleem, wie gaat die grote scheefgroei betalen(ziektes, ziekteverzuim, psychische achteruitgang).

Tenslotte de rusthuisbewoners zijn er ook nog. Hoe ik nu vastgelopen ben op mijn werk, wat daar te beleven was was ik verplicht om ontslag te nemen ( ik ben ook een mens met gevoelens, emoties). Ik ga alvast in de zorg blijven werken maar met de opgelopen kennis ga ik het totaal anders aanvatten, niet oordelen op basis van het vorige werk. Het wordt iets van zelf direct begrepen worden door iedereen  om vandaaruit samen te groeien. Het komen tot jezelf, losrukken van het superego eist zijn tol op laat je het toe dan klaart het ogenblikkelijk op.

Geschreven door Kris van Loo 

LAAT EEN REACTIE ACHTER