De laatste keer

0
5833

Terwijl ik de kamer inloop, zie ik dat je op je zij ligt. Je ogen zijn op mij gericht, maar kijken dwars door mij heen. Al een paar dagen lig je zo, te vechten tot het leven voor jou klaar is. Ik merk aan je dat je onrustig bent en dat je veel moeite moet doen om nog te ademen.

Je mag best weten dat het moeilijk is om je zo te zien liggen. Zo anders dan hoe ik je eerst nog verzorgd heb. De lach die je kreeg op je gezicht, als je vertelde over je man of over je kleinkinderen, lijkt ineens heel lang geleden. Eigenlijk weet ik helemaal niet zo goed wat je er nog van meekrijgt. Weet je dat ik nu bij je ben? Dat ik naast je bed sta en jou wil helpen zo comfortabel mogelijk te zijn?

Om het voor mijzelf makkelijker te maken, ga ik er vanuit dat je dat nog weet, dat je mijn stem nog kunt horen en dus fluister ik dat ik er ben. Ik ga met mijn hand voorzichtig door je haren en ik merk dat je hier rustiger van wordt.

Omdat we willen voorkomen dat er wondjes ontstaan, zorgen wij ervoor dat je wisselligging krijgt. En nadat we je op de andere zij hebben kunnen draaien, word je weer rustig. Je ademhaling wordt rustiger en het lijkt alsof je minder aan het vechten bent. Misschien krijg je er vrede mee? Of is je lichaam op en kan het niet langer meer vechten?

Ik woel nog een laatste keer door je haar, wrijf over je hand en leg de dekens goed.
“Ik kom straks weer terug”, fluister ik en loop vervolgens de kamer uit. Niet wetende dat ik bij een volgende keer je zonder ademhaling in bed zou zien liggen.

En zo help ik je voor de laatste keer. Ik kam je haren, maak je mond schoon en doe voorzichtig je kunstgebit nog in. Ik sluit voorzichtig je ogen en kijk voor de laatste keer jou aan.

Nadat je familie naar huis is gegaan, help ik je op de brancard en is het moment daar waarop je voorgoed de afdeling verlaat.  En ga jij op weg naar de plek met eeuwige rust.

Geschreven door: De Schrijvende Verpleegkundige

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER