Sophietje

0
1279

“Sophietje laat zien dat zij een flinke meid is en het best alleen kan, maar anderzijds zoekt zij haar geborgenheid”, luidt de betekenis van het beeldje. En zo voel ik mij ook aan het begin van mijn eerste werkdag in het kinderziekenhuis. Nadat ik mijn tas voor de zoveelste keer heb gecontroleerd en ik zeker weet dat ik alles heb, ben ik er klaar voor. Klaar voor deze nieuwe uitdaging.

Ik loop de trap op en stap het kinderziekenhuis binnen. Alles is nieuw en doordat het sollicitatiegesprek alweer even geleden is, is het zoeken naar de afdeling. Maar de bewegwijzering in het ziekenhuis zorgt ervoor dat ik de weg prima kan vinden.

“Hoi, ik ben Sanne”, zeg ik terwijl ik de eerste collega een hand schud. “Laura”, zegt ze mij terug terwijl ik op weg ben naar de volgende hand. Alle namen gaan het ene oor in en het andere oor weer uit en ik raak de tel kwijt over de hoeveelheid handen die ik geschud heb en de nieuwe gezichten die ik gezien heb.

Na een korte uitleg over de gang van zaken, de overdacht en het inlezen, was het moment daar; mijn eerste ontmoeting met een patiëntje. Met een enigszins gespannen gevoel loop ik met haar mee. “De kinderen liggen hier niet in kamers, maar in boxen”, vertelt mijn collega ondertussen. “De ouders mogen allemaal bij de kinderen slapen en in principe doen we de zorg met hun samen”. Ik probeer alle informatie in mij op te slaan en komen bij de box aan. Ik desinfecteer mijn handen en volg mijn collega naar binnen.

En terwijl ik de kamer in loop zie ik daar een klein meisje liggen. Een klein meisje van nog geen jaar oud. Helemaal alleen in het, voor haar, enorme ziekenhuis. Het meisje kijkt ons met grote ogen aan en ik zet een stap richting haar bedje. Hoe groot dit ziekenhuis al voor mij voelde op deze eerste dag, hoe enorm groot moet dit wel niet voor haar zijn, bedenk ik mij terwijl ik haar in bed zie liggen. Overal liggen snoertjes en ik zie dat het meisje verschillende infuusjes heeft. Zo klein en kwetsbaar ze nog is, zo dapper ligt ze in het bedje. Haar knuffeltjes liggen naast haar en ze kijkt ons aan. Ik ga met mijn hand naar haar gezichtje en wrijf door haar haartjes.
Ze grijpt mijn vinger vast en er verschijnt een grote lach op haar gezicht. Zo groot, dat de speen ervan uit haar mondje valt.

Dit meisje is voor mij “een Sophietje”, denk ik bij mijzelf wanneer we weer op weg zijn naar de zusterpost. Op mijn eerste dag was dit mijn eerste patiëntje en dat maakt dat ik “Sophietje” niet snel zal vergeten.
—————————————————————————
Dit verhaal berust op een werkelijke situatie tijdens mijn werkzaamheden als verpleegkundige. Alle namen en personen in dit verhaal worden zo beschreven, dat zij niet te herleiden zijn.

Geschreven door: De Schrijvende Verpleegkundige

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER