Afscheid

1
5223

Daar lig je, in een bed in de woonkamer.

Naar boven lukt niet meer.

Langzaam leverde je in de afgelopen weken een groot deel van je vrijheid, zelfstandigheid en privacy in.

Maar sommige dingen blijven, want je bent en blijft tenslotte een puber van 15 jaar.

Daar lig je, in een bed in de woonkamer.

Zitten lukt niet meer.

Een puber van deze tijd. Je speelt Fortnite op je Playstation maar het kost je veel moeite. Een soort van afscheidsronde is het.

In de afgelopen weken maakte frustratie en boosheid plaats voor berusting en aanvaarding. Zo knap hoe jij als 15-jarige dit proces doormaakt.

Je neemt niet alleen afscheid van de mensen direct om jou heen, maar ook van jouw online leven, heel bewust.

Je vertelt, legt uit, sluit accounts af en van andere schrijf je de wachtwoorden op.

Daar lig je, in een bed in de woonkamer.

Je “maatjes” zitten om je heen.

Jullie grappen en grollen wat en kijken op telefoons.

Dan wordt het stil. Dit is een afscheid, een tot nooit meer of ooit weer ziens. Daarover zijn jullie “strijders” het niet mee eens.

Indrukwekkende woorden, onhandige knuffels, boksen en ingewikkelde handshakes volgen. Tranen rollen over de wangen van stoere puberjongens. Een stille, intense en ontroerende aftocht volgt.

Daar lig je, in een bed in de woonkamer.

Ontlading volgt, na een knuffel van je moeder wil je even met rust gelaten worden. We sluiten de gordijnen en gaan de kamer uit.

Je valt uitgeput in slaap vlak voor we de kamer uit zijn.

Geschreven door: Brenda

*In verband met privacy zijn de namen gefingeerd.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER