Afscheid in de zorg

0
356

De dagen waren niet altijd perfect. Het was dikwijls werken aan een topsnelheid, de voorziene pauzes vielen vaak weg en het was haastig eten of zelfs soms helemaal niet. De laatste tijd merkte ik vooral dat het meer bewaken was van de basiszorg, zodat deze overeind kon blijven. Ondanks dit alles, bleef ik er steeds voor gaan en in hectische momenten blikte ik terug naar al het mooie binnen de zorg. Maar hoe duidelijk een weg in het begin ook mag lijken, het kan gebeuren, dat er plots onderweg, mistbanken ontstaan. Soms is er niet veel nodig om een andere richting op te gaan. Zo gebeurde het, dat de deur- van het voor mij zo vertrouwde woon-zorgcentrum, in gedachten- tot een kier dichtging. Mijn weg vervolgde ik in de thuiszorg. Waar ik zorg op maat kan geven. Maar soms kom ik nog even kijken en ja, ik mis het om daar niet meer te zijn.

Ik mis de momenten dat jij, tijdens de vele bezoeken aan je vrouw, een helpende hand was. De klok kon je bijna gelijk zetten. Meermaals per week kwam jij langs. Je liet mij meegaan in tal van anekdotes: Over een leven van vroeger, hoe jullie elkaar leerden kennen en dat een date toch heel wat anders was dan nu. Jij was de perfecte hulp, bijvoorbeeld tijdens het tafelgebeuren. Je had niet alleen oog voor je vrouw, maar ook voor de andere bewoners. Een babbeltje slaan met mevrouw die uit het raam zat te staren, het verbrak voor even haar stilte. Of bij meneer, die druk aan het zwaaien was, zijn hand even vasthouden. Het waren niet alleen de bewoners die je aandacht kregen. Je zag ook de medewerkers en in al die drukte kon jij ons even laten stilstaan bij de vraag: “Hoe gaat het met je?”. Dit alles was zo normaal voor je en vanzelfsprekend. En toen de avond aanbrak en jij huiswaarts keerde, gebeurde dat steeds met een “slaap wel” en een “tot ziens”.

Ik mis de momenten, wanneer creativiteit bij sommige bewoners plots ontstond en waar een spontane glimlach bij hoort. Het was bij een afgelaste animatie. Veel nadenk werk van “hoe los ik dit op?”, was er niet nodig. Jij nam met veel plezier deze taak ten harte en ging helemaal op in de turnoefeningen. Uitbundig en tot groot jolijt van de bewoners, liet je zien hoe vlot alles nog ging. Amen strekken, armen omhoog , armen naar beneden; je ging maar door tot er een schaterlach ontstond, bij jezelf, bij mij en de anderen. Het was de beste animatie ooit.

Ik mis de momenten waar jij me riep. “Zuster stop even, laat alles vallen en ga zitten. Hier in mijn zetel kan je even rusten. Ik zie het wel hoor en wat vind ik het erg zeg! Al dat werken en het is ook niet altijd makkelijk. Sommige mensen hebben toch wel veel zorgen nodig. Dus stop nu maar en kom gewoon bij mij zitten. Hier in mijn zetel, rust daar maar even uit.” Jammer genoeg had ik daar niet altijd de tijd voor.

Ik mis de momenten, waar ik boeiend naar verhalen luisterde. Over familie, wie welke tantes of nonkels zijn, over de achterkleinkinderen en dat de jongens het zo goed deden op school. En waarom het niet zo boterde met je kleizoon; hij heeft een nieuwe vrouw. Denkbeeldig kon ik tijdens een familiefeest aanschuiven aan de gedekte tafel. Je hoefde zelfs niemand voor te stellen. Door de vele verhalen kende ik iedereen.

Ik mis het, enorm, maar daarnaast ben ik. Zo ontzettend dankbaar, gewoon omdat jullie mij toelieten in bijzondere verhalen. Jullie lieten mij meegenieten in al deze uitbundige vertellingen van blijde gebeurtenissen over verjaardagsfeesten tot trouwpartijen. Maar daarnaast gaven jullie mij ook een kans om jullie bij te staan in minderde dagen. Door al deze mooie momenten waren de moeilijkere aspecten van de zorg wel draaglijk geworden.

Geschreven door: An de Bock

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER