Teun

0
1042

Een ziekenhuisopname, een operatie, pijn, overgeven en dan ook nog allemaal mensen in witte uniformen, het is allemaal niet niks. Vaak komt er zoveel op het kind af dat het overdonderd wordt door emoties en het allemaal niet zo leuk vindt wat er gebeurd. Zo ook bij Puck, een zesjarig meisje wat in de ochtend geopereerd is aan haar mond. Puck heeft pijn, moet overgeven, is bang om te drinken en eten en wil ook eigenlijk helemaal niet met mij praten.

Het is halverwege de avond en ik loop voor de laatste keer de kamer op. Ik zorg ervoor dat alle patiënten klaar zijn om te gaan slapen, dat alle papa’s en mama’s een rooming-in bed hebben gekregen en de kamer opgeruimd is. Als laatste ga ik naar Puck toe en vraag of alles goed is. “Ga je zo lekker slapen?”, vraag ik aan Puck. Nog steeds is Puck niet heel spraakzaam, maar in tegenstelling tot eerdere keren, komt er nu heel voorzichtig een bevestigend antwoord. “Weet je al waar je over gaat dromen?”.

Meteen komt er een twinkeling in haar ogen en Puck gaat rechtop zitten. “Teun”, zegt ze met een nog wat schorre stem. “Wie is Teun?”, vraag ik haar terug. “Mijn vriendje”, zegt Puck vol trots. “We hebben verkering sinds de peuterspeelzaal en we zitten naast elkaar op school”. “Zo dat is leuk”, zeg ik. “We hebben een keer stiekem gekust op het schoolplein”, Puck glundert van trots. Ook haar ouders moeten lachen om de totaal andere Puck, dan even daarvoor. “Wat vind je zo leuk aan Teun?”, fluister ik tegen Puck. “Hij maakt heel veel grapjes om mij te laten lachen en hij is echt heel stoer”, fluistert Puck terug. “Teun wordt later voetballer bij Feyenoord en dan gaan wij trouwen. Dan heb ik een hele mooie prinsessenjurk”. Ik moet lachen om de enthousiaste Puck en het lijkt alsof zij even is vergeten dat zij daarvoor nog bang was om te moeten overgeven, pijn had van de operatie en mij maar niks vond, zo in mijn witte uniform. De papa en mama kijken van Puck naar mij en ook bij hun verschijnt er een glimlach. Een glimlach die mij vertelt dat zij blij zijn dat Puck weer een beetje de oude Puck is geworden, het energieke meisje en de gezellige kletskous van voor de operatie.

“Dat wordt vast een hele mooie droom over Teun”, zeg ik terwijl ik Puck een beetje toestop. “Ga maar lekker slapen”. “En ik hoop dat jij nog heel lang verliefd mag zijn op Teun en dat Teun nog veel grapjes mag maken”, zeg ik vlak voor ik weg wil lopen. “Later, gaan wij ook kindjes vissen”, zegt Puck tot slot. “Dan worden wij papa en mama”. Ik kan mijn lach niet onderdrukken en kijk recht in het onschuldige gezicht van Puck. “Slaap lekker en ga maar heel mooi dromen over Teun”, zeg ik terwijl ik naar de deur toeloop. Ik doe het licht uit en sluit zachtjes de deur.

Puck heeft ervoor gezorgd dat ik met een lach de zusterpost in kom. Een lach voor haar opmerking over kindjes vissen, maar vooral een lach omdat zij weer de gezellige kletskous was zoals haar papa en mama Puck kennen.

Geschreven door: De Schrijvende Verpleegkundige

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER