Lekker T(werken)

0
365

Ik moest pasgeleden bij een huis zijn dat middenin de bossen staat. Doelgroep: PG, de doelgroep die ik een zeer warm hart toe draag.

Picture this: ’s Ochtends heel vroeg, pikkedonker, alleen maar bossen om me heen. Brrrr. In de auto leek een aflevering van Criminal Minds te ontstaan. Tenminste, in ‘my mind’ wel. 😉 Gelukkig kon ik bijna naast de deur parkeren en werd ik hartelijk ontvangen. Ik zou zeven bewoners verzorgen, samen met de flying keep van de drie afdelingen. Daarna ontbijt verzorgen en medicatie toedienen.

Ik begon een lichte tic aan mijn oog te ontwikkelen, want ik kende niemand (dat komt veelvuldig voor als zzp-er natuurlijk) en de twee dames die ik met de actieve lift uit bed mocht halen bleken een slechte rompbalans te hebben, waardoor ik vanmorgen vroeg al als een soort heftig knipperende Quasimodo over de woning liep.

Een van de dames die in de actieve lift mocht, had een jurk aan. Help! Toen ze eenmaal zat, vond ze haar jurk te kort. “Wat onzedelijk!”, zei ze hartgrondig. Haar gezicht sprak hartgrondige afkeuring uit. Ik moest zó hard lachen dat ik het het op alle fronten niet droog hield. Aaaah, de prul. Ze moest de filmpjes eens zien die mijn kinderen tegenwoordig voorgeschoteld krijgen. Twerking, bubbling, schudden met die boobies. Dat heb ik allemaal maar niet gezegd.

Vanmiddag had ik een rusteloze dame aan tafel. Ik begreep na ons gesprek ineens waarom ze onrustig zou kunnen zijn: Ze had een grote kledingketen gehad, geen kinderen, maar wel getrouwd. Altijd hard gewerkt. Ze drukte me op het hart niet afhankelijk te worden van een man en op eigen kracht geld te verdienen. Ik heb bijna een half uur met haar gepraat. Een van de eerste feministes, denk ik, want ze was ruim 40 jaar ouder dan ik. Wat een krachtige dame nog steeds. Zeer ondernemend, wat ze niet écht kwijt kon. Ze gaf zelf ook aan dat ze dat niet meer aankon.

Maar wat een powertante! En wat een ontzettend fijn gesprek in alle rust, na de onrust die ze die ochtend gehad had. De hele dag liep totaal anders dan ik had verwacht, want ik liep ’s ochtends met m’n tic en Quasi-ontdaan naar de woonkamer om een plan van aanpak te maken, toen ik een vaste kracht zag die therapeutisch werkte en daarnaast nog een vrijwilliger. Wat een zegen!

En wat een gemoedelijke gezelligheid daar. Wat heb ik ontzettend lekker gewerkt! Ik kan het niet vaak genoeg benadrukken: Wat ben ik blij met m’n carrièreswitch en wat heb ik een leuke baan! Als je werk hebt dat je leuk vindt, heb je nooit het idee dat je werkt.

Ik zorg. Mir-Zorgt 🙂 Met veel plezier en met heel m’n ❤.

Dat mag wel genoemd worden zo net na Thanksgivingday, niet dan? Want dat is absoluut een van de dingen waar ik dankbaar voor ben. Ik hoop dat ‘jullie’ net zoveel hebben om dankbaar voor te zijn. Als je zoekt, is er altijd wel iets om dankbaar voor te zijn.

Geschreven door: Miryam Vermeij

LAAT EEN REACTIE ACHTER