“Ik vind het echt belachelijk dat er überhaupt een ziekenhuis in Nederland failliet kan gaan”

0
714

Bianca de Groen werkte als verpleegkundige in het failliet verklaarde Slotervaart ziekenhuis in Amsterdam. Ze vertelt hoe het is om te werken in een ziekenhuis dat failliet gaat en hoe ze de toekomst nu voor zich ziet. “In de appgroep komen veel steunbetuigingen voorbij.”

“Ik werk bijna een jaar in het Slotervaart ziekenhuis in Amsterdam. Ik was algemeen verpleegkundige op de afdeling interne geneeskunde, oncologie en mdl (maag, darm, lever). Ik vond het werk super leuk en haalde er veel voldoening uit. Hoe een gemiddelde dag voor mij eruit zag? We deden altijd de overdracht aan bed, dat was om half acht, en om kwart voor acht gingen we dossiers lezen en daarna medicatie verstrekken en controles doen. Daarna was het tijd voor de adl en visites lopen met de artsen. Aan het eind van de ochtend deden we de wondzorg. Na de lunchpauze kwamen we samen voor een stand-up, om de gang van zaken door te nemen. Vanaf een uur of twee gingen we rapporteren. Om drie uur kwam de avonddienst, dan gingen we overdragen. Ik draaide dagdiensten, avonddiensten en nachtdiensten. Op de dagdiensten was het fysiek het zwaarst. In de avonddiensten moest je het overzicht bewaken over meerdere patiënten, meestal tien tot twaalf. In de nachtdienst was je verantwoordelijk voor de helft van de afdeling, meestal twaalf patiënten. Ik vond het fijn om alle diensten te doen, zodat je ook feeling hebt voor alle werkzaamheden.

Het team was heel hecht en fijn, we waren super goed op elkaar ingespeeld, zowel de verpleegkundigen als de artsen en arts-assistenten. Nu is dat definitief van de baan, maar we steunen elkaar nog op de appgroep. Daar komen steunbetuigingen voorbij. Sommige collega’s werkten er al veertig jaar. Dit is mijn eerste baan in het ziekenhuis, daarvoor werkte ik in de thuiszorg en in het gevangeniswezen. Maar ik was klaar met de boeven en wilde de klinische kant op. De pathologie vond ik heel interessant.

Het faillissement zag ik helemaal niet aankomen. In de afgelopen jaren is het wel rumoerig geweest. Op die dinsdag dat het voor het eerst in de media kwam dat er een dreigend faillissement was, kregen wij het voor het eerst te horen. Via de media dus. Ik vind het wel slecht dat ze het personeel niet van tevoren hebben ingelicht en dat wij het zo te horen kregen. Die donderdag hadden we om twee uur en om drie uur een personeelsbijeenkomst, maar om kwart voor twee stond al online dat het ziekenhuis failliet was verklaard. Dat vind ik echt geen stijl. Ik vind het trouwens echt belachelijk dat überhaupt een ziekenhuis in Nederland failliet kan gaan.

Omdat ik er nog niet zo lang werk, is mijn band met patiënten nog niet zo hecht als die van collega’s die er al jaren werken. Vooral op de oncologie-afdeling komen patiënten terug. De ziekte komt terug, ze moeten op controle of volgen langdurige behandelingen. Ik vond het jammer dat het ziekenhuis failliet was, want het team was leuk en ik had het naar mijn zin, maar voor veel collega’s was het echt hun wereld geworden, een tweede thuis. Gelukkig is de markt heel goed, dus je komt ergens anders wel weer aan een baan, maar ik ga ze super missen. Er waren veel emotionele reacties, ook van patiënten. Voor patiënten vind ik het erg dat ze hun arts en vaste verpleging kwijt raken. Nu wordt het door de politieke poppetjes afgenomen, dat vind ik schandalig.

We werken er nog steeds, alleen niet meer op de verpleegafdelingen, maar we worden ingezet op de poli. Iemand komt aan de balie, je moet een labformulier invullen of de bloeddruk opmeten. Ik krijg totaal geen voldoening uit mijn werk, al is het wel fijn om je collega’s even te zien. Het is diep triest dat je niet kunt doen waar je al die jaren voor geleerd hebt. Het zijn alleen de administratieve taken waarvoor we worden ingezet.

Ik heb er wel vertrouwen in dat ik snel een andere baan zal vinden. Ik heb al diverse gesprekken gehad en er staan nog gesprekken op de planning. Normaal solliciteer je omdat je het wilt, nu moet je. Die motivatie is wel even anders. Ik was nog niet toe aan een nieuwe baan, ik wilde hier blijven.”

“Het is echt de kracht van het personeel van het MC Slotervaart, dat ondanks deze heftige situatie, wij nog steeds naar het werk komen en ons niet hebben ziek gemeld of thuis blijven zitten.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER