De regie in eigen hand

0
596

‘Mama, je moet blijven vechten. Ik kan niet zonder je’. De dochter van mijn patiënte staat huilend over haar moeder gebogen.

Eerder die dag heeft mevrouw tegen me gezegd dat ze niet meer behandeld wil worden. Chemokuren en bestralingen werken niet meer. Haar lichaam is opgezwollen van het vocht. Uit bed komen lukt niet meer. Ze is kortademig en alles wat ze eet komt er weer uit.

‘Het komt goed toch?’ vraagt de dochter mij als we samen op de gang staan. Ik schud mijn hoofd. Ze kijkt me boos aan. Hoe ga ik haar duidelijk maken dat het heel slecht gaat met haar moeder en dat ze besloten heeft om zich niet verder te laten behandelen?

‘Mama kan nog een CT scan ondergaan’, dringt de dochter aan. Samen lopen we voor overleg,  terug naar haar moeder. ‘Het is goed’, zegt mijn patiënte flink, ‘ ik laat nog een scan doen, en dan kijk ik wat de mogelijkheden zijn’. ‘Fijn mama, je zult zien dat je weer beter wordt’, zegt de dochter tot mijn verbijstering.

Na het maken van de CT scan heeft mevrouw  veel pijn. Toch heeft ze geen spijt van het onderzoek. ‘Ik kan nu tegen mijn familie zeggen dat ik er alles aan gedaan heb’, zegt ze trots.

Dezelfde avond komt de uitslag van de scan. De echtgenoot en dochter zijn erbij als de arts met slecht nieuws komt. ‘De tumor is gegroeid en drukt op organen in de buik’, legt de arts uit.’Ik wist het’, zegt mevrouw. ‘En nu wil ik morgen graag naar huis’. Haar echtgenoot knikt berustend. De dochter vlucht snikkend de gang op.

Als ik de volgende avond dienst heb, is mevrouw met ontslag. Een week later krijgen we een kaart van haar familie. Ze is thuis rustig gestorven. ‘Het was een moeilijke maar juiste beslissing  van haar om zich niet verder te laten behandelen’, schrijven ze.

Wat ben ik blij dat mijn patiënte op de valreep de regie in eigen hand heeft genomen.

Geschreven door: Paula Groenendijk

Senior verpleegkundige LUMC

LAAT EEN REACTIE ACHTER