Psychiatrie wachtlijsten worden alleen maar langer

0
168

De tweede kamer debatteert vandaag over de wachtlijsten in de psychiatrie. MIND zegt dat de wachtlijsten alleen maar langer zijn geworden in vergelijking met anderhalf jaar geleden. Anderhalf jaar geleden zijn er afspraken gemaakt over het terugdringen van de wachtlijsten. NRC meldt dat patiënten met een eetstoornis 13,7 weken moeten wachten op bijpassende hulp.

Hiernaast is er ook nog een groep van 15.000 andere patiënten. Deze patiënten moeten soms wel 19 weken op de wachtlijst staan. 14 weken is de norm. Binnen vier weken horen patiënten een intakegesprek te krijgen en de behandeling moet tien weken daarna worden gestart.

Een moeder van 24 kampt al vijf jaar met anorexia. Zij zegt dat ggz-instellingen steeds sneller het budgetplafond bereiken of vinden dat de zorg voor een anorexiapatiënt te complex is of het gewicht te licht.

Stichting MIND ontvangt dagelijks verschillende klachten. Dit zijn klachten over budgetplafonds die zijn bereikt, volle ggz-instellingen of slechte begeleiding. Psychiatrische patiënten die complexe zorg nodig hebben, krijgen in de tijd dat ze moeten wachten geen overbruggingszorg. Extra hulp vindt pas plaats als de situatie uit de hand gelopen is.

Er zijn ook nog eens regionale verschillen die enorm kunnen verschillen. Nu zijn het patiënten in Nijmegen, Zuid-Limburg en Groningen die het langst moeten wachten. Dit waren eerst patiënten in Zuid-Limburg, Rotterdam en Arnhem. Dit heeft niet alleen met een tekort aan verpleegkundigen te maken, maar ook met de budgetplafonds. Daar komt bij dat als een zorginstelling een budgetplafond heeft bereikt, de samenwerking te beperkt is waardoor doorverwijzingen te vaak niet kunnen plaatsvinden.

De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) wil dit verhinderen en gaat tijdens de bezoeken aan ggz-instellingen letten op de wachtlijstproblematiek. Ggz-instellingen moeten ook beter met elkaar en met huisartsen samenwerking vindt de inspectie. De reden hiervan is om problemen op te kunnen lossen en om doorverwijzingen mogelijk te maken.

Bron: Nationale Zorggids

LAAT EEN REACTIE ACHTER