Kippenvel…

0
240

Het zal zo’n 20 jaar geleden zijn dat ik als leerling-verpleegkundige op de afdeling Neurologie werkte, toen er een vrouw van 48 werd binnengebracht met een forse hersenbloeding. De situatie blijkt een schrijnende. Al snel werd duidelijk dat deze moeder van vier mogelijk zelfs de volgende dag niet meer zou halen. Ik werkte die doelbewuste avond met mijn toenmalige begeleider en gezien de snelle achteruitgang van deze vrouw besloten we, mede op verzoek van de familie, dat wij om en om bij mevrouw zouden ‘waken’. Dit werd erg op prijs gesteld. Het intense verdriet was bijna voelbaar en vulde de hele ruimte. Ik heb het als heel intiem ervaren, dat wij een klein beetje deelgenoot waren van dit heftige afscheid van een zeer geliefde en véél te jonge vrouw en moeder.

Wat ik een prachtig en humaan moment vond was dat de arts met de vader mee naar huis ging om de kinderen (twee van ergens rond de tien en twee tieners/jong volwassenen) te vertellen, dat hun moeder niet meer beter zou worden. Mijn, niet altijd even positieve, kijk op deze arts, is daarna wezenlijk veranderd…

De volgende dag blaast mevrouw, in mijn bijzijn, haar laatste adem uit. Als ik het verdriet van de kinderen zie, kan ik zelf met moeite mijn emoties onderdrukken. Dit blijft niet onopgemerkt en lijkt te worden gewaardeerd. Ik herinner me diverse omhelzingen voordat zij naar huis gingen, waardoor het afscheid een heel persoonlijk tintje kreeg. Kort hierna ontving ik op het werk een bedankkaart, die wel even binnenkwam. Mede hierdoor was daar ineens het besef dat ik onderdeel van een herinnering ben geworden, die voor deze mensen nooit verloren zal gaan. Deze gewaarwording gaf me een heel bijzonder en dankbaar gevoel.

Een jaar of 7 hierna sta ik op het punt om een babyjurkje op marktplaats te verkopen als de vrouw waarmee ik mail me vraagt of ik toevallig verpleegkundige ben…Je raadt het al: dit bleek de dochter van bovengenoemde vrouw. Hoe toevallig! Inmiddels woonde ik namelijk meer dan 1,5 uur rijden van het ziekenhuis waar dit alles gebeurde. In de korte mailwisseling die volgt, attendeerde zij mij erop dat er op het jurkje een engeltje en een hartje staat en wat dat bij haar oproept. Dat bezorgde me, zonder zweverig te zijn, toch écht een kippenvelmoment!

Geschreven door: Ellisvertellis. Neem ook eens een kijkje op haar Facebookpagina.

LAAT EEN REACTIE ACHTER