Indrukwekkend, inspirerend

0
383

Pasgeleden was ik in een dorpje, zo’n 20 min rijden van mijn woonplaats, aan het werk. Ik ben zzp-er, verzorgende IG, dus werk regelmatig ergens anders.

Ik was nog niet eerder in dat dorp geweest, dus moest even zoeken waar ik moest zijn. Ik wist van te voren niet of het PG was, GP (ouderenpsychiatrie), somatiek of een andere doelgroep. Ik voelde me ook een beetje bezwaard om het te vragen, toen ik daar aankwam, omdat ik dan onvoorbereid over zou kunnen komen. (Dat was het natuurlijk ook).

Ik werd heel gezellig ontvangen. Dat is echt wel eens anders en na een bakje koffie gedronken te hebben, toog ik naar de eerste zorgvrager.

Een superlieve man. Wat een leuk begin!

Heel gezellig ook tijdens de zorg.

Het bleek een somatische afdeling te zijn.

De ochtend vloog voorbij en de lunch werd voorbereid.

Ik ging een vrouw helpen die er op het eerste gezicht vrij hulpeloos uitzag. Ze was die ochtend met eten en drinken geholpen door een andere bewoner en allebei waren ze op een andere manier ‘gehandicapt’.

Dat was van een afstandje mijn eerste interpretatie.

Ik kende ze allebei niet, uiteraard.

Tijdens de lunch hielp ik haar; ze kon niets; Ze kon alleen praten en haar rolstoel besturen met haar hoofd.

Ze bleek heel intelligent te zijn en zeer humoristisch. Snoeiharde zelfspot; daar ben ik zelf trouwens ook van. Dus dat herkenden we al in elkaar.

We begonnen over onze kinderen te praten en bleken allebei zeer trotse moeders te zijn.

Ware het niet dat ik volledig zelfstandig mijn gezin draaiende kan houden en zij totaal afhankelijk was en zich iedere dag letterlijk bloot moest geven aan weer een andere verzorgende.

Tijdens het praten brandden de tranen steeds achter mijn ogen. De kunst was om dat niet te laten merken, want het was zeer duidelijk dat ze niet gediend was van medelijden.

Tijdens het gesprek, tijdens de lunch, en daarna tijdens het sigaretje dat zij rookte maar ik voor haar vasthield, bleek hoeveel ze verloren was door haar ziekte. Toen ik “Jezus!” uitriep ten teken van ‘hoeveel kan een mens handelen’ zei zij: “Nee, die was er niet bij.” En we lachten er allebei om.

Wat ik zo waanzinnig sterk vond aan haar was het feit dat ze haar situatie volledig aanvaard had. Het was vreselijk en hartverscheurend, en mijn stem trilde af en toe van tranen die bijna doorkwamen, maar zij zat niet bij de pakken neer! Ze genoot van kleine dingen.

Zoveel ouder dan ik was ze niet en de kracht die zij uitstraalde was inspirerend.

Haar motto: Als ik chagrijnig en zelfmedelijdend ga ‘zitten zijn’ dan komt er niemand meer. Ik schiet er helemaal niets mee op; mijn situatie veranderd er niet mee. En ik geniet zo van het bezoek van mijn kinderen en kleinkinderen.

De man die haar had geholpen tijdens het ontbijt, bleek ook helemaal niet oud te zijn en was door een cva een gedeelte van z’n lichamelijke functies kwijtgeraakt. Hierdoor kon hij niet goed meer praten en helemaal niet meer lopen, maar samen met die vrouw bleek het een soort cabaretduo te zijn dat elkaar voor de gek hield en grapjes maakte over elkaars situatie.

Wat een voorbeeld! Ik kreeg een les in genieten van het ‘nu’ : Voor je het weet is alles anders.

Dat wéét ik wel, maar zo met m’n neus op de feiten gedrukt te worden is soms ook even nodig.

Ik ben erg blij dat ik zo heerlijk gewerkt heb en deze vrouw mocht ontmoeten. Ik denk niet dat ik haar snel zal vergeten, want voor mij past ze in hetzelfde rijtje als waar de Dalai Lama, Oprah Winfrey en Nelson Mandela ook in voorkomen.

Bedankt voor een waanzinnige les in accepteren en loslaten. En voor het feit dat ik weer even besefte dat ware rijkdom in m’n vrijheid en gezondheid schuilt. En niet in m’n dikke bankrekening…

Geschreven door Miryam

LAAT EEN REACTIE ACHTER