Mijn hoofd laat me soms in de steek

0
729

Om half 3 kijk ik even bij je om het hoekje. Ik ken je nog niet zo goed, maar toch vind ik je een bijzonder sterke vrouw. Je bent zo klein; ik schat rond de 1.40/1.50 meter. Tegelijkertijd ben je zo’n krachtige sterke vrouw die worstelt met haar dementie. Je zit in een vergevorderd stadium. Je bent niet meer in het hier en nu, maar in je eigen wereld en dat brengt soms behoorlijk wat struggles met zich mee. Vaak ben je op zoek naar je ouders, maar vandaag is het anders.

Ik zag dat je wat over de afdeling heen en weer liep; je zag er wat gespannen uit. Je keek wat zoekend om je heen en leek even niet te weten waar je heen moest. Je bent je kamer ingegaan en op bed gaan liggen. Ik kwam even om het hoekje om kijken of alles goed was. Met een treurig gezichtje en een traan over je wang kom je langzaam en voorzichtig omhoog. Ik kom naast je zitten en sla een arm om je heen. Je legt je hoofd tegen mij aan en er komen meer tranen. ‘Het gaat even niet zo goed met mij’, hoor ik je zachtjes zeggen. Ik vertel dat ik zie dat je verdrietig bent. Je vertelt mij dat het allemaal niet wil lukken. Ik bied je een glaasje drinken aan en kom weer naast je zitten. Je ademt snel en trilt van de spanning.

In je kamer zie ik posters hangen die uit een mindfulness cursus lijken te komen. Ik zeg dat ik zie dat je gespannen bent en vraag je door de neus te ademen. Ik adem met je mee. Langzaam aan komt er iets meer ontspanning in je lijf. Je trilt minder en maakt voorzichtig oogcontact. Je kijkt mij met traanogen aan en vertelt dat je je zo eenzaam voelt, dat er veel bezoek komt voor anderen, maar niet voor jou. Je familie woont ver weg en je bent totaal niet bekend in deze omgeving. Maar toch weet jij je plekje binnen de afdeling te vinden! Toch snap ik je gevoel van eenzaamheid erg goed.

Ik leg mijn hand op je schoot en zeg dat je het allemaal zo goed doet. Je vertelt dat je het zo fijn vind dat ik er ben. Ik benoem dat we er altijd voor je zullen zijn. ‘Ja, dat vind ik zo fijn. Jullie zeggen altijd het goede. Ik vergeet zo vaak wat en ik snap het allemaal niet zo goed meer. Mijn hoofd laat me soms in de steek dit maakt me zo verdrietig; het is zo fijn dat je nu hier bij me bent.’

Even weet ik weer waarom mijn werk zo dankbaar is; wat bijzonder om dit heldere moment met jou mee te mogen maken. Wat fijn dat ik je even kon ondersteunen om een paar minuten te ontspannen. Wat fijn dat je even kon uitten dat die rotziekte je zo’n verdriet doet en dat het je bang maakt. Wat bijzonder dat ik er even voor je kon zijn.

Door jou weet ik weer even waarom ik elke dag om half 6 opsta. Na ons gesprekje geef je aan erg moe te zijn. Met je kleine hand pak je me vast. Ik begeleid je naar bed. Je kijkt me nog een keer aan en zegt: ‘Dankjewel’. Je valt ontspannen in slaap en een half uur later kom je weer als een sterke vrouw bij ons aan de koffie tafel zitten. Ik geef je een knipoog en zeg: ‘Wat fijn dat je er weer bent’. Je bedankt me nog een keer en neemt een kopje thee met een lekker stukje cake.

Geschreven door Monique Post

LAAT EEN REACTIE ACHTER