Verslaafd aan alcohol

0
417

Meermaals heb ik het me afgevraagd hoe het zou zijn geweest moest ik je zijn tegengekomen op straat. Welke gedachten er bij mij zouden opkomen als jij mij in een beschonken toestand passeerde. Of hoe reageren anderen als ze jou zien? De kans is groot dat je een stempel zou krijgen van iemand die aan de rand leeft-marginaal. De discussie over al dan niet verslaafd zijn is er bij jou niet meer. Ook geen ontkenning, je geeft het toe- je bent verslaafd aan alcohol. Of je het aanvaard hebt dat is een ander gegeven, dat weet ik zo nog niet want kan je zoiets aanvaarden? Waarschijnlijk op sommige momenten wel maar toch niet altijd. Of je spijt hebt dat je het zover hebt laten komen? Dat weet ik niet, het is gissen want dat blijft toch een schemerige zone, het is ook een gevoelig onderwerp. Maar dat je verslaafd bent dat is duidelijk.

Onze gesprekken gaan over alledaagse zaken zoals het ontbijt klaarmaken, je vertelde me dat je dat al lang niet meer doet. Althans toch niet het ontbijt dat de meeste mensen gewoon hebben. Geen boterhammen met beleg, cornflakes, of wat dacht je van vers geperst appelsiensap? Nee, bij jou is dat steevast een blik bier en tellen hoeveel je kan drinken die dag. Het is drinken van ’s morgenvroeg tot het slapengaan om de volgende dag terug in een vicieuze cirkel te belanden. Ook geef je er niet meer om dat je onverzorgd overkomt. De drank en de vele medicijnen zijn in de plaats gekomen en hebben je leven in handen genomen.

Ik ben ook op mijn hoede als wij tegen elkaar praten. Het kan voorvallen dat jij van een goedlachs iemand naar een terneergeslagen persoon gaat. Het kleinste detail, meer is er niet nodig om je donkerste gedachten boven te halen, even uithuilen en weer verder gaan. Het verraste mij dat je de weinige mensen in je omgeving waarmee je een soort van sociaal contact hebt de titel van vrienden geeft. De postbode zijn naam ken je niet maar hij is je vriend doordat hij een brief in je bus steekt en soms even aanbelt om een aangetekende zending af te geven. En de man van de drankenwinkel is ook je vriend- je kent hem amper, maar hij is vriendelijk en dat is voor jou genoeg. En wij van de hulpverlening behoren ook tot je vrienden. Maar hoe meer mensen je probeert te omarmen hoe verder dat ze bij jou vandaan gaan. En dat is gewoon erg voor je want het doet jou pijn. Al gauw begrijp ik, als de gesprekken wat dieper gaan en ik de puzzelstukken van je soms onsamenhangend verhaal probeer te leggen, dat jij een leegte probeert op te vullen die waarschijnlijk niet gevuld kan worden. Je hebt het mij niet verteld en dat is goed zo, je moet het mij zelf willen zeggen, ik kan alleen maar luisteren. Maar je liet wel een begin los- je kinderen. En wat het ook mag zijn, als daar iets is misgelopen, dat breekt je, die leegte vul je niet zomaar eventjes op. En de vele foto’s aan de muur, een knutselwerkje van de school die je trots op de kast bewaart, de lege bedden die er nog steeds staan- het zegt genoeg. Dus je zoektocht naar anderen is gewoon een zoektocht naar warmte die je waarschijnlijk nog niet veel hebt gevoeld.

Ik merk dat jij soms wel eens een ander soort contact wilt dan je aan alcoholverslaafde vrienden. Die kom je ook wel tegen maar zij begrenzen je dan. Het zijn je hulpverleners die er nu proberen voor te zorgen dat jij je verslaving aan drank en medicatie op een gecontroleerde manier kan verder zetten want afkicken zit er voorlopig niet in, en misschien nooit. Al hebben wij hier wel voorzichtige gesprekken over die jij stuurt als je niet te beschonken bent  ‘s ochtends. Je vertelt graag en je lacht eens ondanks de miserie. Het is proberen de dag wat draaglijk te maken ook al is dat niet altijd zo simpel. Je draait met de wind maar ik heb geduld.

Ondertussen weet ik wel dat je niet iedereen kan redden, daarvoor is de wereld niet perfect genoeg. Ik weet dat je veel spijt hebt over veel zaken waar je nog weinig aan kan doen.

Er is iets voorgevallen in je verleden waardoor je kansen misschien niet altijd zag liggen- als je deze al gekregen hebt. Maar op dit moment kan ik alleen maar proberen je te helpen waar jij hulp voor vraagt. En dan moet ik het loslaten. Maar soms wilde ik dat de wereld wel perfect was.

Geschreven door An de Bock

Meer lezen van An? Klik hier!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

87 + = 95