Nog één keer vaarwel en een stiekeme traan

0
1268

Na een drukke warme dag op het werk vind ik mijn rust in de tuin. Even heerlijk languit genieten van het laatste avondzonnetje. Plots schiet jij even door mijn hoofd. Het is alweer even geleden dat ik jou de laatste zorg heb mogen geven.

Wat een mooie momenten hebben we met jou gehad! Van doodsbedreigingen tot liefdesverklaringen, van samen dansen tot een traantje wegpinken. Wat kon jij nog van het leven genieten ondanks alle ellende die het leven met zich meedroeg. Ondanks het ziektebeeld dementie en de wanen die je daar af en toe bij had, genoot jij nog elke dag van het leven. Je zorgde voor de sfeer en de gezelligheid, de grapjes en de gekheid.

Wat fijn dat ik de laatste week jou de zorg nog heb mogen geven. Na de zoveelste longontsteking en de woorden van de arts dat je een tumor in je longen had, zakte het moed je toch wel een beetje in de schoenen. “Ik ga 100 worden”, is wat je altijd zei! Maar helaas kwam deze droom niet uit. Toch had je er vrede mee het was mooi geweest.

Wat fijn om af en toe even je hand vast te houden op de momenten dat ik zag dat je het moeilijk had. Je kon het leven maar moeilijk loslaten. Je bleef maar vechten. “Wat een sterke man”, zei iedereen, “Wat een kracht”! Ooit vertelde je me niet bang te zijn voor de dood maar wel voor de manier waarop. Het was mijn taak om ervoor te zorgen dat je een veilig gevoel had en het leven uiteindelijk toch los kon laten. “Man, laat je toch gaan”, is steeds hetgeen wat we zeiden. “Ga toch naar je lieve vrouw, laat het leven, de pijn en het verdriet op de aarde los en gun jezelf de rust die je verdiend.” Met liefde kwamen we je elke ochtend opfrissen we kregen nog maar weinig reactie. Af en toe spiekte je de wereld nog even in. Maar die momenten werden steeds minder, tot je kleindochter op bezoek kwam. Nog één keer deed jij je ogen open; wat een bijzonder moment! Je zei naar je vrouw te gaan. Maar toch bleef je nog vechten. De angst zorgde voor een lange lijdensweg, iets wat jou absoluut niet gegund is! Iets waar je erg bang voor was.

Je kreeg morfine en dormicum, om het zo makkelijk mogelijk voor jou te maken om zonder pijn de rust te vinden maar wat bleef jij gespannen. Tot op het laatst toe wist je de kracht te vinden om in mijn handen te knijpen als ik bij je was. Elke keer als we dachten dat je ging en we je familie opbelden met het verdrietige nieuws dat we het vermoeden hadden dat het niet lang meer duurde, wist jij de regelmaat in je ademhaling weer te vinden. Tot die ene ochtend dat ik op mijn werk kwam en ik te horen kreeg dat je die ochtend net was overleden. Ik was 2 dagen vrij geweest en had voor jou zo gehoopt dat je het leven kon loslaten. Maar zo eigenwijs en zo krachtig als je altijd was vocht je door tot het bittere einde. Ik heb een poosje bij je gestaan. Je familie was gebeld en was onderweg. In stilte heb ik afscheid van je genomen. Je familie mogen bijstaan bij dit moeilijke verlies. Wat een liefde en waardering zat er bij jullie in de familie.

Wat bijzonder dat ik er als Verzorgende bij mocht zijn om je de allerlaatste zorg nog te mogen geven, om die knappe vent nog knapper te mogen maken. Wat voelde dit gek. Je maakte geen grapjes meer tijdens het wassen, je legde geen arm meer om me heen als dank, je gaf geen reactie meer na het scheren dus zei ik het maar. “Al die knappe dames mogen straks nog een keer naar je kijken, je ziet er goed uit!”. We leggen je in de kist. Ik schud het kussentje nog één keer voor je op en leg je hoofd goed neer zoals je dit altijd lekker vond. Ik pak nog een keer je hand en kijk je in stilte aan.. Het is goed zo! Ik schuif je handen netjes in elkaar en we dekken je nog één keer toe. De bril nog even op je neus, je gezicht is ingevallen, je neus is spits je kunt zien dat je flink hebt moeten vechten om het leven los te kunnen laten. Maar het is je wel gelukt! Na nog één blik op jou geworpen te hebben vraag ik de familie binnen te komen.

Tranen stromen over de wangen en ik neem even afstand. Ja ook ik kan ze moeilijk bedwingen en als dit opvalt en ik een enorme knuffel van je dochter krijg, ja, dan laat ik ze toch ook even stromen. Nog één keer zeg ik vaarwel op jouw crematie. Nog één keer laat ik een stiekeme traan. We denken nog vaak aan je maar zijn blij dat je je rust hebt kunnen vinden.

Rust zacht, denk ik terwijl ik mijn ogen nog even sluit om van het laatste zonnestraaltje te genieten.

Geschreven door Monique

LAAT EEN REACTIE ACHTER

4 + 5 =