Zij-instromer Gertjan Stomp: “De eerste weken moest ik kokhalzen”

1
5325

Gertjan Stomp (51) doet de opleiding tot verpleegkundige aan het ROC in Amersfoort, na jarenlang als manager bij de Rabobank te hebben gewerkt. Nu bevalt het goed, maar de eerste weken was erg wennen. ‘In het begin dacht ik: oh my god, waar ben ik aan begonnen?’

Een carrièreswitch op latere leeftijd: het is niet ongebruikelijk en veel mensen kiezen dan voor de zorg. Vrijheid in de Zorg portretteerde deze zij-instromers, aan de hand van een interview. Waar komen zij vandaan? Wat zijn hun motieven om voor de zorg te kiezen, waar het hard werken is en veel personeelstekorten zijn?

‘Mijn achtergrond voor deze move is boeiend’, vertelt Gertjan Stomp. In februari is hij begonnen met de opleiding tot verpleegkundige niveau 4 aan het ROC in Amersfoort. Een verrassende wending, want hij komt uit een managementfunctie bij de Rabobank, waar hij in totaal dertig jaar heeft gewerkt. Op zijn achttiende begon hij bij de bank, hij werkte er 23 jaar als manager en is met 43 jaar aan een opleiding Personeel en Arbeid begonnen. Tot hij boventallig werd. ‘Op basis van anciënniteit verloor ik het van een collega. Ik heb de keuze gemaakt om geen gebruik te maken van een sociaal plan: een tien maanden traject om binnen de bank wat anders te kiezen. Ik heb ervoor gekozen om helemaal uit dienst te gaan, omdat ik het al langere tijd minder naar mijn zin had in mijn functie’, vertelt hij.

Hij had dertig jaar aaneengesloten bij de bank gewerkt en het leek hem goed om eens een paar maanden thuis te zitten. ‘Dat beviel niet, ik werd eenzaam.’ Er kwamen veel aanbiedingen op hem af: een paar keer per dag werd hij gebeld door interim bureaus en detacheerders. Aan de ene kant was het verleidelijk om op die aanbiedingen in te gaan, vertelt hij. ‘Maar ik merkte dat ik de rust ook nodig had om te verwerken dat ik een deel van mijn leven, waar ik veel voor heb gegeven, ineens niet meer had. Ik wilde mezelf de tijd daarvoor geven.’

Het thuis zitten bleek van korte duur: na zes weken kon hij toch weer aan de slag in zijn oude functie, via een detacheringsbureau. ‘Achteraf bleek dat er veel te veel leidinggevenden waren ontslagen, ze zaten te springen om managers.’ Met veel plezier werkte hij nog twee jaar als manager. ‘En toen had ik zoiets van: het is klaar. Vorig jaar had ik er precies dertig jaar op zitten. De opdracht ging niet verder en ik dacht: ik ga ook niet verder.’

De wereld een beetje beter maken

Een periode van bezinning volgde. ‘Ik heb heel erg overwogen wat ik zou doen, wat is de zin van mijn leven? Wat wil ik bijdragen als ik ooit mijn ogen sluit, wat heb ik dan bijgedragen aan mijn levensmotto ‘helpen de wereld een beetje beter te maken’?’ vertelt Gertjan over het proces waar hij doorheen ging. Het was geen makkelijke beslissing: hij ging er flink op achteruit qua salaris, liet een mooie functie achter zich en moest opnieuw de schoolbanken in. ‘Vanuit een ideaal liet ik mij omscholen.’

Dementie

Wat ook meespeelde in zijn keuze om uiteindelijk voor de zorg te gaan, was dat hij geconfronteerd werd met dementie in zijn directe omgeving. ‘Mijn vader is dementerend, het gezin waar mijn vader uitkomt is ook getroffen door dementie. Mijn opa, oma en de broer van mijn vader. Mijn partner werkt in de ouderenzorg. Ik dacht: daar wil ik iets in betekenen. Op momenten dat ik met hem mee ging, zag ik veel eenzame mensen in tehuizen. Mensen die getroffen waren door dementie. Niet iedereen werd altijd naar mijn maatstaven verzorgd. Dan dacht ik: wat kan ik bijdragen aan deze doelgroep, om in de laatste fase van hun leven een mooie dag te hebben, dat ze toch nog gelukkig kunnen zijn? Dat je er voor de mens bent, ze kunt verzorgen. Het leek mij mooi en dankbaar werk.’

Via LinkedIn zag hij een vacature voor een leerwerktraject voorbijkomen van een verzorgingshuis in Bilthoven. Hij besloot te solliciteren en werd aangenomen. ‘Ik zit op een locatie kleinschalig wonen, voor ouderen met dementie. Ik werk op de gesloten afdeling, waar waar de zorgvrager onder begeleiding naar buiten kan.’ Gertjan merkt dat er steeds meer mensen komen die complexe zorg nodig hebben, omdat ze bijvoorbeeld ook psychische problemen erbij hebben.

Personeelstekort

Hij begon met een interne opleiding, gevolgd door dertien weken school. ‘Dat was heavy hoor, het hadden er ook geen veertien moeten zijn’, blikt hij terug. ‘Je zit als een bejaarde in dat leerritme en gaat vier, vijf dagen in de week naar school. Als je thuis komt, moet je studeren.’ Na de studieperiode ging hij terug op de werkvloer, waar hij begon met 32 uur en nu op een contract van 28 uur zit. Maar het personeelstekort in de zorg is zo groot, dat hij vrijwel altijd meer werkt, met pieken in de vakantieperiode van 40 tot 45 uur. ‘Het is een hele kunst om daar paal en perk aan te stellen: je hebt ook nog een privé-leven.’ Met zijn partner voert hij nu ook heel andere gesprekken, omdat ze beiden in de zorg werken, hetzij in totaal andere functies.

Kokhalzen

Hoewel hij pas een jaar op weg is, is hij blij met de keuze die hij heeft gemaakt. ‘Ik vind het werk wat ik nu doe, heel dankbaar werk. In het begin dacht ik: oh my god, waar ben ik aan begonnen? Ik had dat laatst nog, toen het alarm ging. Ik trof een vrouw aan met twee armen vol met poep. Alles zat eronder, tot de deurklink toe. Dan wil ze je lief vastpakken. Oh ja, dit is waarvoor ik gekozen heb, denk ik dan’, vertelt Gertjan. Vooral in het begin moest hij erg wennen aan de praktische kant van het vak. ‘De eerste weken dat ik aan het werk was, moest ik kokhalzen en thuis moest ik een uur in bad liggen. En dan had ik nog het gevoel dat ik alles rook. Het is ook zo sneu. Nu draai ik mijn hand daar niet meer voor om. Je wilt toch iemand helpen, het hoort erbij.’

Verpleegtechnische handelingen

Hij verwacht dat de opleiding hem uiteindelijk meer uitdaging gaat geven, ook nu hij steeds meer bevoegdheden krijgt en verpleegtechnische handelingen mag verrichten, zoals medicijnen delen en insuline spuiten. ‘Dat maakt het werk voor mij wel interessanter.’ Het zijn juist de extra dingen die de opleiding en het werkveld zo uitdagend maken, vindt Gertjan. ‘Een wond, doorligplekken: hoe krijg je die weg, wat ligt daaraan ten grondslag? We zijn nu bezig met de ziekteleer. Is er een defect, waardoor ontstaat dat dan?’

In de toekomst zou hij graag een combinatie willen tussen zijn baan als leidinggevende en verpleegkundige. ‘Ik heb zoveel ervaring door de jaren heen, dat ik veel om mij heen zie gebeuren waarvan ik denk: dat kan anders. Hoe mooi zou het zijn als iedereen de dagelijkse zorg krijgt en er nooit klachten zijn. Er zit veel in goed communiceren met elkaar.’

Over drie jaar hoopt hij zijn diploma op zak te hebben en een volwaardig verpleegkundige te zijn. ‘Ik kan er ook mee naar het ziekenhuis of revalidatiecentrum. Het is een brede opleiding. Misschien is een ziekenhuisvloer wel veel dynamischer. Op school hebben we ook les in het Meanderziekenhuis, dan zie je zoveel bedrijvigheid om je heen. Sommige mensen zeggen: het is zonde van je HBO-diploma. Maar nu heb ik zoiets van: ook dit diploma opent alle deuren, ook in de zorg kun je alle kanten op. Het is mooi werk, waar iedereen blij van kan worden, en we kunnen de extra handen in de zorg goed gebruiken, Dus, overweeg je de stap, laat je niet beperken door doemdenken, maar ga het doen!’

1 REACTIE

  1. Gertjan, wat een mooi en treffend artikel ! j Je hebt het heel goed omschreven, en wat een motivatie..!
    Er kunnen heel wat mensen van jou leren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

68 + = 70