Zij-instromer Sanne Groot (26) gooide het roer radicaal om: “Het is heel anders dan een kantoorbaan”

0
275

Een carrièreswitch op latere leeftijd: het is niet ongebruikelijk en veel mensen kiezen dan voor de zorg. Vrijheid in de Zorg portretteerde deze zij-instromers, aan de hand van een interview. Waar komen zij vandaan? Wat zijn hun motieven om voor de zorg te kiezen, waar het hard werken is en veel personeelstekorten zijn? In deze aflevering: Sanne Groot (26), persoonlijk begeleider in de gehandicaptenzorg, maar met een achtergrond als seksuologe.

Dat Sanne Groot (26) persoonlijk begeleider zou worden in de gehandicaptenzorg, had ze van tevoren niet verwacht. Na het afronden van haar bachelor Psychologie, heeft ze de master Seksuologie gedaan. Toen ze was afgestudeerd, solliciteerde ze zich een slag in de rondte. “Ik was net afgestudeerd. Als je dan gaat solliciteren, vragen ze de ervaring die ik als pas afgestudeerde nog niet had. Ik had niet voldoende zelfvertrouwen om een baan op niveau te vinden. Ook heb ik geen stage gedaan. Toen heb ik er bewust voor gekozen om wat anders te gaan doen, op een lager niveau. Ik dacht: dan begin ik wat lager en klim ik op, dan heb ik in elk geval de werkervaring die ik nodig heb. Want ja, ik had ook geld nodig.” Ook haar oud-klasgenoten worstelden om werk te vinden, weet ze. “De een is wel in de seksuologie terecht gekomen, maar er zijn er ook die nog steeds in de horeca werken.”

Gehandicaptenzorg

Het verbaasde haar dat ze aangenomen werd door de instelling voor gehandicaptenzorg. “Blijkbaar hadden ze heel dringend mensen nodig. Al mijn collega’s hebben een Social Work en SPH achtergrond. Ik niet, maar ze hebben mij gewoon aangenomen, nadat ik een dagje had meegelopen.” Ze werkt met kinderen en jongvolwassenen tot 22 jaar met een verstandelijke beperking en een laag IQ, vaak gecombineerd met autisme, ADHD of een persoonlijkheidsstoornis. Op de locatie waar zij werkt, wonen twintig mensen. Er staan standaard drie begeleiders op de groep. Ze begeleidt de kinderen en jongeren met hun dagelijkse bezigheden en behoeften. “De één heeft hulp nodig bij het aankleden en koken, de ander op sociaal en emotioneel vlak. Je begeleidt iemands leven eigenlijk op elk gebied.” Het contact met de doelgroep vindt ze leuk. “Ik heb leuke collega’s en draai wisselende diensten. Ik draai ook slaapdiensten.” De werkdruk is wisselend. “Er zijn dagen waarop ik denk: dat was een makkelijk dagje. Maar er zijn ook dagen waarop mijn werk nog niet af is als ik naar huis wil. Dat een cliënt bijvoorbeeld met een sterfgeval te maken heeft, of dat er een crisissituatie speelt. Het zit wel voortdurend in je hoofd, dat vind ik zelf ook een soort van werkdruk.”

Flexibel

Het is nu een jaar geleden dat ze haar handtekening zette onder het arbeidscontract en begon aan haar loopbaan in de zorg. Hoe kijkt ze daar nu op terug? “Ik was in de eerste instantie blij dat ik überhaupt een baan had”, vertelt Sanne. “Er viel een last van mij af toen ik eenmaal werkte. Ik vind het zelf altijd heel leuk om met verschillende mensen te werken en dat je ze echt kunt helpen bij iets. Het flexibele karakter van het werk vind ik niet vervelend. Ik woon alleen, dus hoef met niemand rekening te houden. Als je een gezin hebt, is dat best lastig.” Maar het was een dubbel gevoel. “Aan de andere kant had ik zoiets van: ik kan zoveel meer en dit is zo erg niet waar ik voor gestudeerd heb.” Ook het salaris vind ze tegenvallen. “Ik werk 32 uur en dat is best wel wat. In de zorg werken de meeste mensen iets minder. Als ik geen huur- en zorgtoeslag zou hebben, zou ik niet rondkomen.” Maar, nuanceert ze: “Het ligt er natuurlijk ook aan in welke sector van de zorg je werkt. In de gehandicaptenzorg is het anders. Maar ik vraag mij wel echt af hoe mensen dat doen.”

Met een jaar werkervaring op zak, wil ze toch weer iets anders. “Ik vind het een leuk beroep, maar voor mij is het niet voldoende. Het zit onder mijn niveau. Ik merk: er zit meer in mij.” Mogelijkheden om hogerop te komen, zijn er niet binnen het bedrijf. “De functies die boven mij zitten, vragen een ander soort opleiding, als pedagoog. Binnen de organisatie zijn er weinig doorgroeimogelijkheden.” Als verpleegkundige in een ziekenhuis aan de slag, zou haar wel wat lijken, maar dan moet ze terug de schoolbanken in en dat ziet ze niet zitten. “Ik heb nu vijf jaar gestudeerd en heb er geen zin meer in. Het is wel mooi geweest. Ik ga niet meer een paar jaar voltijds of deeltijd naar school: ik wil nu werken en geld verdienen.”

Seksuologe of psychologe

Haar eerste baan in de zorg ziet ze vooral als een opstapje naar een andere functie die haar meer uitdaagt, bij voorkeur in haar eigen vakgebied. “Ik ben druk aan het solliciteren op allerlei dingen die wel bij mijn opleiding aansluiten. Ik zit qua solliciteren in de beginnende fase, ik heb wel een aantal gesprekken gehad, maar nog geen zekerheid daarover. Mijn droombaan is om als seksuologe te werken, dat is wat ik het liefst zou willen doen.” Ze is ook realistisch: “Ik weet dat daar weinig werk in is, dus werk als psycholoog is ook goed.”

Leerzame ervaring

Van haar eerste baan in de zorg heeft ze veel geleerd, op verschillende vlakken. “Ik heb geleerd hoe mensen met een beperking zijn en wat voor benadering ze nodig hebben en prettig vinden. Ik leer veel van collega’s, hoe zij dingen aanpakken en zien, omdat zij een andere opleiding hebben gedaan.” Hoewel het niet haar droombaan is, heeft ze er zeker geen spijt van. “Het was een heel leerzame ervaring. Ik heb het ook gezien als een soort stage, omdat ik nooit stage heb gelopen, als een soort oefenen. Ik heb nu wel werkervaring: ik weet hoe het is om een ‘grotemensenbaan’ te hebben en in een team te werken. Ik weet beter wat ik kan, dat geeft mij meer vertrouwen dat ik een andere baan ook aan zou kunnen. Ik hoop dat ik een leuke baan vind waarin ik meer uitdaging en salaris krijg.”

Anders dan een kantoorbaan

Ze heeft ten slotte tips voor mensen die overwegen zich te laten omscholen naar een baan in de zorg. “Ik denk dat als je een zorgzaam persoon bent die graag contact maakt met andere mensen, dat je het zeker kunt proberen. Houd wel in je achterhoofd dat het anders is dan een kantoorbaan, als je daar vandaan komt. Het is anders qua werkdruk en rooster en bovendien werk je met mensen. Als om vijf voor zeven iemand een gigantische woedeaanval krijgt, is die ook niet om zeven uur opgelopen. Er wordt qua flexibiliteit best wat van je gevraagd. Laat je zeker niet tegenhouden, het is wel heel mooi werk, maar weet dat het anders is dan waar je misschien vandaan komt en dat het niet is afgelopen zodra jouw dienst eindigt.”

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER

+ 45 = 49