Krachtige vrouw

0
6203

Om 9 uur roept mijn collega mij. ‘Monique wil je even meekijken met het klaarmaken van de morfine?’ Mijn collega vertelt mij dat je niet comfortabel bent en de arts daarom toestemming geeft voor het toedienen van een extra dosis morfine. Je hebt al een vlindernaaldje, dit is fijn want dan hoeven we je niet meer te plagen met vervelende prikjes. We lopen bij je naar binnen, ik hoor een enorme rochelende ademhaling, je gezicht kan ik nog niet zien want je ligt een beetje op je zij. Wat een verschrikkelijk naar geluid is dit. Het klinkt alsof je helemaal volloopt. De kracht om dat slijm weg te hoesten of te slikken heb je niet meer. Dit zijn de laatste uurtjes van je leven en je vecht er zo enorm voor! Als ik je gezicht zie schrik ik een beetje, je bent grauw een beetje blauw gelig, je handen zijn blauw en je bent erg klam. Je ogen zijn open maar je kijkt in de leegte. Je doet enorm je best om tussen dat slijm door nog een beetje lucht te krijgen en af en toe lijkt het alsof je nog wat wil vertellen. Maar je bent op, je kan het niet meer.

‘We gaan je helpen lieverd, je krijgt de morfine’ mijn collega dient de morfine toe. We doen de deken weer over en ik denk alleen maar ‘Arme schat wat ben je aan het vechten, wat een lijdensweg die laatste paar uurtjes of misschien zelfs wel minuutjes’ ik pak je blauwe klamme hand vast. Er is geen familie, alleen wij als zorg zijn nu bij jou. Ik vind het zo’n akelig gezicht om je zo te zien lijden. Ik bied aan om bij je te blijven ook al ken ik je nog niet zo lang, je verdient het niet om alleen dit proces door te moeten, je verdient steun bij deze lijdensweg. Ook mijn collega schat in dat je dit niet zolang volhoudt. Mijn collega biedt mij een kop koffie aan. Op het moment dat ze de koffie komt brengen weet mijn collega het zeker dit kan niet lang meer duren. Samen blijven we bij jou. Ik houd je hand vast en mijn collega en ik praten tegen je ‘Ga maar lekker slapen, je hoeft niet meer te vechten, het is goed zo, laat je maar gaan.’ Terwijl we tegen je praten zien we je langzaam wegzakken. ‘Goedzo lieverd laat je maar gaan het is genoeg geweest’ ineens knijp je in mijn hand de rest van je spieren volgen en je begint flink te schokken, daarna wordt je ademhaling langzamer ‘Doe je ogen maar dicht, het is goed zo, ga maar lekker slapen, je hebt lang genoeg moeten vechten’ je lijkt het op te geven. Je ogen draaien wat weg en je hartslag wordt steeds zachter. Ineens komt er allemaal slijm uit je mond.

Op dit moment komt er nog een collega binnen om te kijken hoe het met jou gaat, ook zij heeft door dat dit je laatste minuten zijn en besluit te blijven. Mijn collega geeft mij handschoenen en een washandje, ik veeg het uit de mond gelopen slijm weg en leg mijn hand op je hoofd en wrijf door je haar. Mijn collega komt bij jou op de rand van het bed zitten, we zijn er om je te steunen. Niemand verdient het om met zo’n lijdensweg alleen naar de hemel te gaan. ‘Ga maar lekker slapen’ er komt nog 1 zucht. Mijn collega en ik kijken elkaar aan. Langzaam zakt je hartslag weg. Je hebt de kracht gevonden om deze wereld te verlaten. Het is goed zo, je hebt lang genoeg gevochten! Even word ik van binnen overspoelt met emoties, mijn collega geeft me een dikke knuffel en even besef ik hoe belangrijk het is om fijne collega’s om je heen te hebben.

Een kwartier later komt je familie die bij je komt kijken. Als de uitvaartondernemers er zijn is de familie alweer weg. Ze gaan je afleggen en mooi maken. Ze maken je klaar voor een laatste afscheid. Met een gesloten kist nemen we in de hal van het verpleeghuis nog één keer afscheid van jou. Collega’s van verschillende afdelingen en disciplines komen nog één keer naar de gang om afscheid van jou te nemen. We vormen een haag om onze waardering te tonen voor jou als persoon. Als ze je naar buiten begeleiden en de deuren sluiten gaat iedereen weer verder met waar hij/zij mee bezig was. Maar dit wel met een lege kamer die ons doet herinneren aan de strijd die jij hier vandaag hebt moeten doorstaan. Met respect denken we terug aan een krachtige vrouw die we hier hebben mogen verzorgen!

Geschreven door Monique Post

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

20 + = 26