Van de mediawereld naar de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking

0
231

Pieter-Jan van Rossen (34) heeft een journalistieke achtergrond, maar de mediawereld bracht hem geen voldoening meer. Vijf maanden geleden begon hij als leerling persoonlijk begeleider op een woonlocatie voor cliënten met een verstandelijke beperking. ‘Ik heb mij nog nooit zo lekker op mijn plek gevoeld als de afgelopen twintig jaar.’

Een carrièreswitch op latere leeftijd: het is niet ongebruikelijk en veel mensen kiezen dan voor de zorg. De redactie van Vrijheid in de Zorg portretteerde deze zij-instromers. Waar komen zij vandaan? Wat zijn hun motieven om voor de zorg te kiezen? Pieter-Jan van Rossen (34) maakte de overstap van de mediawereld naar de zorg voor mensen met een licht verstandelijke beperking.

Televisiewereld

‘Ik ben nu vierendertig en heb nog nooit een baan gehad waar ik zoveel voldoening uithaalde’, vertelt Pieter-Jan. ‘Ik heb mij nog nooit zo lekker op mijn plek gevoeld als de afgelopen twintig jaar.’ Na zijn opleiding journalistiek, had hij verschillende banen in de televisiewereld. Als productie- en redactiemedewerker, werkte hij mee aan diverse programma’s. Als zzp’er ging hij vervolgens in de marketing aan de slag. De afgelopen jaren was hij in dienst als webdevelopper. ‘Vanaf mijn vijftiende ben ik al bezig met websites bouwen.’

Voldoening en zingeving

De omscholing naar de zorg, is hem ‘overkomen’, zo vertelt hij. ‘Toen ik een paar jaar in dienst was bij mijn vorige werkgever, had ik in mijn achterhoofd zoiets van: ik wil ik een keer anders, meer met mensen werken in plaats van acht uur per dag achter twee beeldschermen. Ik zocht meer voldoening in mijn werk en in mijn bureaubaan miste ik zingeving. Maar ik had net een huis gekocht en er was een kleine onderweg. Dan ga je daar niet echt stappen in ondernemen.’ Terwijl hij twijfelde, kwam zijn werkgever met het nieuws dat het bedrijf zouden worden uitbesteed aan het buitenland. ‘Op dat moment zelf was het even zuur’, blikt Pieter-Jan terug. ‘Ik kreeg een regeling mee, zodat ik mij een paar maanden kon heroriënteren. Toen heb ik de beslissing genomen: dit is het moment om voor de zorg te gaan.’

Op de bank met een goed glas wijn

Die beslissing kwam niet uit de lucht vallen. Hij is met verschillende mensen in gesprek gegaan die in de zorg werkzaam zijn en hem goed kennen, omdat hij geen idee had welke richting in de zorg hij op zou willen gaan en wat bij hem zou passen. ‘We hebben op de bank gezeten met een goed glas wijn. Uit de gesprekken bleek dat ik hart heb voor de gehandicaptenzorg, en dan met name voor mensen met een licht verstandelijke beperking’, vertelt hij. In zijn nabije omgeving is hij ook met de doelgroep in aanraking gekomen. Zijn oom had een matig verstandelijke beperking. Ook woonde hij jarenlang in een appartementencomplex, waar tweederde van de bewoners cliënt van zorginstelling Philadelphia is. ‘Ik kende de doelgroep wel en had een beeld van wat het werk inhield.’ De zorg is heel breed: door de gesprekken is hij er ook achter gekomen welk werk niet bij hem past. ‘Ik ben meer van het begeleidende, het coachende. Het verzorgende zou mij een stuk minder liggen.’

BBL-constructie

Om zich verder te gaan oriënteren, heeft hij ook dagjes meegelopen in zorginstellingen. ‘Je wordt echt met open armen ontvangen’, is zijn ervaring. ‘Ze willen met je meedenken en meekijken.’ Op een locatie voor mensen met een licht verstandelijke beperking kwam een vacature vrij voor een leerling-begeleider. Hij solliciteerde en werd aangenomen. ‘Overal in de zorg zijn mensen tekort, dus ze zijn actief aan het werven op zij-instromers’, is hem opgevallen. Hij kon direct aan de slag en via een bbl-constructie zijn diploma halen. Het gaat om een versneld traject van anderhalf jaar. Een dag per week gaat hij naar school, 25 uur in de week werkt hij. Hij begeleidt ongeveer achttien bewoners met een licht verstandelijke beperking die een eigen appartement hebben en is hij telefonische achterwacht voor mensen die ambulante zorg nodig hebben.

Talenten en ontwikkelpunten

Over ruim een jaar hoopt hij zijn diploma maatschappelijke zorg (niveau 4) te behalen. ‘Ik heb er wel lang over nagedacht dat het onder mijn niveau is’, bekent hij. ‘Maar ik merk dat je in dit vak zoveel andere eigenschappen, talenten en ontwikkelpunten aanspreekt die ik in mijn vorige werk nooit tegen ben gekomen. Inzicht in jezelf, bijvoorbeeld. Gevoelsmatig heb ik de afgelopen vijf maanden meer over mezelf geleerd dan in de jaren daarvoor. Je leert om naar je eigen handelen te kijken en dat heeft invloed op de manier waarop je je werk doet. Het zijn ook deelgebieden die ik de afgelopen jaren nooit echt heb ontdekt.’

Van de cliënten die hij begeleidt, komt directe feedback. ‘Je hoeft je niet anders voor te doen dan je bent, ze prikken er zo doorheen en hebben een heel hoge sensitiviteit. Als je puur naar niveau kijkt, is dit misschien niet de allergrootste uitdaging. Maar als je kijkt naar waar ik aan kan werken en over kan leren, is het dat wel en daar haal ik veel voldoening uit.’

Rijker persoon

Hij is blij met de overstap die hij heeft gemaakt. ‘Ik heb het idee dat ik een rijker persoon word. Je krijgt zoveel terug van cliënten en collega’s, waar je in het dagelijks leven ook veel aan hebt. Een van de dingen die belangrijk zijn in het begeleiden van een cliënt, is wat wij noemen congruent respons. Dat je je in je non-verbale communicatie niet anders voordoet dan je bent, omdat ze dat snel zien en daar ongelukkig van worden. Als jij een pestdag hebt of even geen zin hebt in het gezeur, hebben ze dat zo in de gaten. Ze zeggen dan ook: ‘Je bent niet eerlijk tegen me’. Dus je leert om bewust en oprecht te zijn.’

Hij heeft geen spijt dat hij niet eerder voor dit beroep heeft gekozen. ‘Ik weet niet of ik dit tien, vijftien jaar geleden had gekund. Ik zie bij ons stagiaires of leerlingen van zeventien binnenkomen, die echt iets meebrengen waarvan ik denk: jij bent geknipt voor dit beroep. Voor mij persoonlijk is dit het goede moment om het te gaan doen.’

Toekomst

De toekomst ligt open, wat Pieter-Jan betreft zijn er nog veel mogelijkheden en uitdagingen. ‘Ik denk dat ik hier nog lang veel voldoening uit kan halen en mij door kan ontwikkelen, bijvoorbeeld door een HBO-opleiding te doen. Maar zo ver ben ik nog niet. Er zijn ook andere manieren, bijvoorbeeld door interne opleidingen te volgen. Je hoeft geen moment stil te staan. De opleiding is ook breder dan het vakgebied zelf: met maatschappelijke zorg kun je alle kanten op. Ik weet niet waar ik over vijftien jaar sta, maar zoals ik er nu naar kijk, denk ik dat ik prima tot aan mijn pensioen in de zorg kan werken.’

LAAT EEN REACTIE ACHTER

99 − = 97